Το όνομα του Αγίου Φανουρίου παράγεται από το ρήμα φαίνω - φανερώνω. Είναι ο άγιος που φανερώνει τα χαμένα ζώα, τα χαμένα πράγματα αλλά και ο άγιος της τύχης. Όπως μας πληροφορεί ο Δ. Σ. Λουκάτος, ο άγιος Φανούριος ίσως ήταν Δωδεκανήσιος και η λατρεία του άρχισε από τη Ρόδο μετά το 1350.
Η Αγία Μάρτυς Αντωνίνη από την Νίκαια της Βιθυνίας επαρχίας του Πόντου.
Στίχοι εκ του μηνολογίου του Συναξαριστού:
«Θάλαμος η θάλασσα νυμφικός γείνη, Αντωνίναν κρύπτουσα νύμφη Κυρίου»
Ήταν χειμώνας βαρύς, τόσο που οι Τραπεζούντιοι δεν θυμούνταν βαρύτερο χειμώνα. Αδιάβατη είχε κάνει το χιόνι όλη την περιοχή. Μέσα στην πόλη οι δρόμοι είχαν κλείσει. Τα δέντρα κείτονταν καταγής, σπασμένα ή ξεριζωμένα.
Κάποιος ξενομερίτης, Λέων ήταν το όνομά του, έμενε στην Τραπεζούντα και την είχε αγαπήσει σαν πατρίδα του. Κάποτε λοιπόν, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη. Το πλοίο που πήρε όμως καθώς περνούσε από την Ηράκλεια του Πόντου, έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή.
Κάποιος Τραπεζούντιος που λεγόταν Μιχαήλ ξενιτεύτηκε στα μέρη της Συρίας. Εκεί όμως αρρώστησε βαριά. Την μια ψηνόταν στον πυρετό και θαρρούσε πως καιγόταν μέσα σε κοχλαστό νερό και την άλλη έτρεμε από το ρίγος και ένιωθε να του τρυπάει τα κόκαλα ένα αφόρητο κρύο.
