Μα δεν είναι πάντοτε τα θέματα των τραγουδιών τους τόσο χαριτωμένα. Πολλές φορές λογομαχούν, αλληλοβρίζονται, αλληλοκατηγορούνται με την ίδια ευκολία που αλληλοεπαινούνται. 

Τα τραγούδια τους οι Οφίτες ποιητές στιχοπλόκοι τα φτιάχνουν όπως είπαμε σε κάθε περίσταση. Στα παραθαλάσσια χωριά η γλώσσα που μεταχειρίζονται είναι η τουρκική ή η ανάμεικτη με ελληνικά, όμως στα μεσόγεια επικρατεί η ελληνική γλώσσα. 

Από τα τραγούδια της Οινόης του Πόντου που έχω μαζέψει (και είναι ο τόμος των μνημείων του λόγου της πατρίδας μου που καταρτίστηκε με τον μεγαλύτερο κόπο), καταπιάνομαι από σήμερα να δημοσιεύσω κάμποσα.

Εσύ είσαι το χοντρόν τη κοσσάρας τ’ ωβόν
Ειρωνεία για εκείνους που τα θέλουν όλα δικά τους ή θέλουν να προτιμούνται και να πλεονεκτούν σε όλα έναντι των άλλων

Το χωριό Κόρατζα (τουρκιστί Κιόρεζε) ανήκει στο τμήμα της Νικοπόλεως (Γαράσαρης) του Πόντου. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Νικοπόλεως, σε απόσταση 12,5 περίπου χιλιομέτρων και ορίζεται ανατολικά από τα αγροκτήματα Τιρέκ-Τάς (που σημαίνει οβελίσκος) του χωρίου Τρουπτζή, δυτικά από τον ποταμίσκο Σάϊ – Τερέ και του τουρκικού χωριού Πιλτόρ, βόρεια και βορειοανατολικά από τα ελληνικά χωριά Στρεφή, Καρακεβεζήτ, Κάλτζασα και από το βουνό Προφήτης Ηλίας του όρους Καζάν Καγιά και του Αντιμαράκ.