Χαρίζ’ έναν ... θάμαν! Λαϊκές ιστορίες (ανέκδοτα) από τον Πόντο - Κάρς - Α. Γραμματικόπουλου
Σ’ έναν χωρίον Καρσλίδικον ‘ς σο Μεταλλικόν, ετσάϊζεν τα χάρτα̤ ο θείον ο Νικόλας ο Τσιλιγγάρτς.
Σ’ έναν χωρίον Καρσλίδικον ‘ς σο Μεταλλικόν, ετσάϊζεν τα χάρτα̤ ο θείον ο Νικόλας ο Τσιλιγγάρτς.
Ο Μότσιρας ο Λάζαρον είχ̌εν ίναν και μοναχόν γιόν, τον Σάββαν. Πολλά αχαϊρευτος και μισοθόλωτος παιδάς έτον. Ο κύρ’ς ατ’ εθέλ’νεν να εσπούδαζεν ατον. Άμαν εκείνος. Άταμ-σέντα̤, ξάϊ σημασίαν ‘κ̌’ εδίνεν. Τα γράμματα ‘κ̌’ εχώνευεν ατα.
“Αη – Γιώργη, φαίνε το πανί μου”
Μια γυναίκα εφαίνισ̌κε. Έβαλεν το πανί ‘ς σο τουζάνιν ατες και εμπαίνισ̌κεν κ’ εβγαίνισ̌κεν και εντάνεινεν τα εικόνας και ελέεινεν τον Άη-Γιώργη:
Ο μαθητής Όμηρος Αυγερινός, μαθημένος από την Ρωσσίαν, όταν επερνούσε από το Παρθεναγωγείον ήτο τολμηρός εις εκδηλώσεις προς τις μαθήτριες.
Κουτουρνού ‘κ̌΄έν’, χράν’ ‘κ̌’ έχ̌’
Κίτρινη δεν είναι, θωριά δεν έχει. Ειρωνεία για εκείνους που αρνούνται μια ολοφάνερη αλήθεια. Ανάλογο με το όχι Γιάννης Γιαννάκης