Ασ’ σο Γιολκεμέζ, ασ’ ση Καρσί΄τα χωρία, ο Κοσμάγας πολλά τσιγγούντς έτονε, εσχωρεμένον (λαφρόν η νύχτα τ’). Άμον εκείνον κι άλλο χ̌ούρ’ εποίκεν και τα παιδία τ’.
Ο πάπο μ’ ο Πιπιλίκας ας’ σ' Ισ̌χανάντων έτον καλός τιλκέρτς και επέγνεν σην Άγκυραν απάν’ κεκά σην ξενιτείαν. Εδούλευεν σ’ ενός πέγ’ οσπίτ’ και ο πέγτς είχ̌εν ατον άμον αδελφόν.
Ο Αντωνόγιαννες έτον μουχτάρτ’ς σ’ Αμπρικάντων. Ο ερίφ’ς φτωχός έτον και είχεν πέντε αγουρόπα και δύο πά κορτσόπα σο κιφάλ’ν ατ’. Κι ένας έτον ατός και η γαρή ατ’, ένταν εννέα ψ̌ύα όλ’ εντάμαν.
Δεῖξο με τ’ ὀσπιτόπο σου, τὴν πόρτα σ’ νὰ ’γνωρίζω
καὶ ἄδικα ἀδὰ κι ἀκεῖ, σὰ πόρτας μὴ γυρίζω.
Ἔτον ἕνας βασιλέας σὴν Τραπεζοῦνταν π’ ἐγάπανεν νὰ φωτίζ’ παιδία. Ἐξέγκεν διαταγὴν, ὅσα λαμπάδας στεῖλνε σὸ παλάτ, νὰ μὴ κλώθν΄ατα ὀπίσ’.
