Μάνα τη νύφε σ’ φύλαξον άμον τ’ εμόν το αίμαν,
όσα φοράς ελέπ’ς ατεν, ν’ αναστορίεις εμέναν,
τρακόσα̤ τράμα̤ λάμπαδας, σ’ εικόνας θα κολλίζω,
ν’ εφτάγ’νε μ’ έναν κολαϊλούκ, θάλασσαν να περνίζω.

Μαλάζω. Στην Ινέπολη απαντάται ως μαλάω και στην παθητική φωνή γίνεται μαλάγομαι, μαλάγουμαι, μαλάουμαι ενώ στον αόριστο εμαλάα, εμαλάγε. Μετοχή μαλαγμένος ενώ στο θηλυκό γένος μαλαγμένισσα, μαλαγμέντζα. 

Ανάθεμά τον π’ ένοιγεν τη ξενητιάς την στράταν,
χωρίζ’ η μάνα το παιδίν και το παιδίν την μάναν,
χωρίζ’ αδέλφα̤ καρδα̤κά κι’ αντρό’να̤ αγαπημένα.
Τη ξενιτίας το νερόν πικρόν ‘κ̆ι ποτισκάται,
που πίν’ α̤το μαραίνεται, που νίφκεται σολεύει.

Ακεί σο πέραν το ραχ̆ίν, ψηλά ‘πάν’ σην πιδέβαν,
εχάθανε τα πρόατα μ’ ‘κ̆ι ξέρω που εδέβαν.