Ανάθεμά τον π’ ένοιγεν τη ξενητιάς την στράταν,
χωρίζ’ η μάνα το παιδίν και το παιδίν την μάναν,
χωρίζ’ αδέλφα̤ καρδα̤κά κι’ αντρό’να̤ αγαπημένα.
Τη ξενιτίας το νερόν πικρόν ‘κ̆ι ποτισκάται,
που πίν’ α̤το μαραίνεται, που νίφκεται σολεύει.
Ακεί σο πέραν το ραχ̆ίν, ψηλά ‘πάν’ σην πιδέβαν,
εχάθανε τα πρόατα μ’ ‘κ̆ι ξέρω που εδέβαν.
Αέτσ’ άμον το έπαθα, κορτσόπον να παθάντς-ι (παθάνεις),
κι άμον το δα̤βαίν’ σο κιφάλ’ τσ’, ατότες θα μαθάντς-ι (μαθάνεις).
Ίνας Ανεφορίτ’σσα εχ̆είμασεν έναν χ̆ειμωγκόν σ’ σην Λαραχανήν. Καλομηνά εκλώστεν σ’ σο χωρίον ατς. Όνταν εφύτευεν σ΄σο κεπίν ατς τα κρομμύδια και τα σκόρδα, έναν τσουπάδ κάπ’ ευρέθεν σ’ στο ζωνάρ’ν ατς και ερούξεν σ’ έναν αυλάκ’ απέσ’.
Σε όσα ειπώθηκαν για τη λέξη ταβή ή ταβί ή ταβής των εγγράφων της Ιεράς Μονής Βαζελώνος, θα είχα να προσθέσω τα εξής ακριβολογημένα: Το ταβίζω έχασε σήμερα κάτι από τη σημασία του και σημαίνει απλά: λογομαχώ, λογοφέρνω, και δεν ήτανε σε χρήση στην Οινόη του Πόντου αλλά γύρω από αυτήν και προς τα Ανατολικά.
