Ένας αλεπός εσέβεν ασ’ σο παραθύρ’ ‘ς σην Εγκλεσίαν τη Θέμπεδας, κι ασ’ σο τηδέν ‘κ̌´ηύρεν να τρώη, έφα(γ)εν τα χαρτία τ’ Εγκλεσίας, τα ψαλτήρα̤, τ’ ωρολόγα̤, το Βαγγέλεν.

Οι Ορδουλούδες όντας επερίσευαν ατς τα κολονκύθα̤ εφόρτωναν ατα σα καϊκια και επέγναν σ’ άλλα τα πολιτείας να πουλούν ατα. Μίαν πα ερούξαν σα Σούρμενα, άμαν σα καϊκια ‘κές κανένας Σουρμενίτες ‘κ̌’ εσούμωσεν να αγοράζ’ κολονκύθα̤.

Έτον έναν αντρόγυνον. Ο άντρας οκνέας, ξάϊ ‘κι έκαμνεν. Την δουλείαν ‘κ̌’ εγάπανεν. Όλον λόγια λιπαρά και φαγεία ανάρτυστα. Είπεν έναν ημέραν την γυναίκαν ατ’.

Εσχωρεμένον ο Φίντης ο Σερα̤νέτες, ας’ σο κάθεν τον Ταρσόν, ασ’ Αναστάσ’ εφέντη τη Μπαλτατζή το χωρίον ‘΄ς σο 1898 τη χρονίας, ετελέθεν τ’ οσπιτί ατ’ το ψωμίν και η φαμίλα̤ τ΄επείνασεν.