Ο Λυπυρίδης ο Θόδωρον ας σο Παρτίν, έτον αγράμματος, άμαν το τσιμίδ’ν ατ’ εδούλευεν. Έξυπνος, τετραπέρατος και πολλά τίμιος, ΄ς σο χωρίον ούλ’ εποίναν ατόν εχτιπάρ’ και πάντα ουντάν είχαν κάποιον σοβαρόν δουλείαν έλεγαν: Ας ερωτούμε τον θείον τον Θόδωρον.
Σ’ εμπροσνά τα χρόνα̤ η Ζάβερα γομάτον ‘πιβόλα̤ απίδα̤ έτον. ΄Σ σο Λεφτοκαρέν απάν’, το παλαιόν το χωρίον, ‘ς σα τσ̌αϊρια̤ ‘πεσ̌κέσ’ ετέρνες παμπάλαια ασ̌λαμάδας άμον θεμόνα̤ τα ρίζας ατουν, πεντακόσ̌α ‘ξακόσ̌α χρονών δεντρά.
Η διάλεκτος του Πόντου και ιδιαίτερα της Σαντάς, είναι μια από τις χαρακτηριστικότερες ελληνικές διαλέκτους. Σώζει τον μεσαιωνικό, τον βυζαντινό χαρακτήρα της, με πολλούς γλωσσικούς και γραμματικούς τύπους και λέξεις αρχαϊκές, ακόμα δε και ομηρικές.
Στην μακραίωνη ιστορία της Ελληνικής γλώσσας πολλές λέξεις επι αρκετούς αιώνες έπαυσαν να υπάρχουν στα γραπτά μνημεία και ως εκ τούτου θεωρήθηκαν απηρχαιωμένες και άχρηστες.
Ο Άιον εμουν.
Εσ'χωρεμέντσα η μάνα μ' η Κερεκή ας σοι Τοσουνάντας, -απέσ' 'ς σ' Ακ Ντάγ Ματέν εκάθου'μνες- έλεε με: «Όντας 'α 'φεύαμε για την Ελλάδα, επήαν όλ' οι γαρήδες τη χωρί' απάν' ΄ς σο Τάσ-Πουγάρ, έτονε πεγάδ' εκεικά».
