Η δευτέρα αύτη περίοδος της καταδυναστεύσεως και καταδιώξεως του εν Πόντω Ελληνισμού, αρξαμένη από του 1660 διήρκησε μέχρι του 1840 και κατ’ αυτήν πάλι ούτος σκληροτάτας υπέστη δοκιμασίας τρομοκρατούμενος υπό των Ντερέ-μπέηδων.
Τους φοβερούς εν τουρκία διωγμός του Ελληνικού στοιχείου, τους κατά διαφόρους καιρούς υπό της κρατούσης τουρκικής φυλής γενομένους αναλόγως προς την έντασιν και τον σκοπόν αυτών, ηκολούθουν αλλαχού μεν αθρόαι, αλλαχού σε σποραδικαί των ημετέρων εξωμόσεις και μεταναστεύσεις.
Γεώργιος Φωτιάδης. Κάτοχος της νομικής έγραψε, πραγματεία της γλώσσης. Ήτο ένθερμος οπαδός της δημώδους και λάτρης της παιδείας, την οποία ήθελε όλοι να επιζητούν. Απέθανε προ ολίγων ετών, νέος έτι εν τη Ρωσία.
Ανδρέας Δ. Σιμόνωφ. Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1857, όπου και εκπαιδεύτηκε. Φιλόχριστος και ευσεβής, συνάμα δε και βαθύς μελετητής της ζωής συνέγραψε μεστά αληθειών συγγράμματα όπως την «Ασθένειαν και αμαρτίαν» και την «Ευτυχίαν», φιλοτέχνησε δε και «Μέγα Προσευχητάριον» το οποίο είναι χρήσιμο δια κάθε Χριστιανό.
Το Μαδέν είχε και ένα ορφανοτροφείο. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεντρώθηκαν 300 περίπου ορφανά από όλη την περιοχή, θύματα όλα του πολ
έμου. Οι πατέρες τους σκοτώθηκαν στα πεδία των μαχών ή πέθαναν στα τάγματα εργασίας. Το ορφανοτροφείο ανέλαβε την περίθαλψη και ανατροφή των ορφανών.
