ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ ΕΚ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ

Είς την  μακραίωνα ιστορίαν της Ελληνικής γλώσσης πολλαί λέξεις επι αρκετούς αιώνας έπαυσαν υπάρχουσαι εις τα γραπτά μνημεία και ως εκ τούτου εθεωρήθησαν απηρχαιωμέναι και άχρηστοι.

Η λεπτομερής όμως έρευνα του νεοελληνικού διαλεκτικού υλικού, πολλάκις  παρέχει την διαπίστωσιν της υπάρξεως κατά τόπους και σήμερον των λέξεων μετά των σημασιών αυτών  όπως το πρώτον συναντώνται παρ’  Ομήρω, ή  εν τη μετά ταύτα αρχαία ή μεταγενέστερα ή και μεσαιωνική ημών γραμματεία.

Ελέγχεται  δ’  ούτω δια των  ελληνικών διαλέκτων η συνέχεια της ζωής και των σημασιών μιας λέξεως, διορθούται ενίοτε και αυτή η λέξις και διασαφηνίζεται η άπαξ διασωθείσα δια της γραπτής παραδόσεως σημασία της.

Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι μόνο δια της συνεξετάσεως πάσης της γραπτής και πάσης της προφορικής παραδόσεως επιτυγχάνομαι την επιστημονικήν έρευναν και γνώσιν της γλώσσης ημών και ότι, «ορμώμενοι από της αρχαίας, θα δυνηθώμεν και τα του πολλαχώς σκοτεινού έτι μέσου αιώνος να διαφωτίσωμεν και τα αρχαία δια των νέων και τα νέα δια των αρχαίων  επιστημονικώς να νοήσωμεν και καθόλου τα μέρη εν τω φωτί του όλου σαφέστερον να ίδωμεν».

Εις την διάλεκτον του Πόντου έχομεν πλείστα αρχαία γλωσσικά κατάλοιπα διότι αύτη, «δια την απόκεντρον γεωγραφικήν της θέσιν ού μόνον δεν αφωμοιώθη, ως φαίνεται, εξ’ αρχής καθ’ ολοκληρίαν προς την Κοινήν, αλλά και χωρισθείσα ενωρίς από του άλλου Ελληνικού κράτους και του ελληνικού κόσμου, ανέπτυξεν ίδιον  ανεξάρτητον από της άλλης Ελληνικής βίον».

Ούτω, λέξεις και χρήσεις λέξεων, αρχαιοπινείς φράσεις και ιδιωματισμοί ανήκουστοι εν τη κοινή Ελληνική και συντάξεις ίδιαι, επί πάσι δε τούτοις φωνητικαί αλλοιώσεις ποικίλαι και φθόγγων αποβολαί ούκ ολίγαι και γραμματικοί σχηματισμοί κατέστησαν αυτήν εις την ακοήν των άλλων Ελλήνων ακατανόητον και δή γλώσσαν ξένην.