Θεία μ’ ή κουτσ̌ή σ', το γιάβρου μ’ κ' εγώ χουζμετσ̌ής,
κατ' κ̌ί δίσμ’ ατεν θειΐτσα μ’ κι' άς έν’ γιά την ψ̌ή σ'.

’Ἀϊγὰπ ὅπου κι’ ἀϊγάπεσεν, σεβτὰν ὅπου κ’ ἐποῖκεν,
χαϊβὰν ἔρθεν κ’ ἐπέρασεν, καλαπαλοὺκ ἐποῖκεν.

Φεύ' ἡ νύφε ἀσὸ νυφεῖο κι' ἀσὴ μάννα τ’ς τὸ φοβεῖο,
σ' ὄρια μπαίν' καὶ σ' ὄρια βγαίν', σὰ παρχαρομύτι͜α βγαίν'.

Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρη μέρα
σήμερον ξεχωρίζουνταν, μάννα καί θυγατέρα. Χάραξεν η ανατολή, δημώδες γαμήλιο άσμα Πόντου, Νυφέπαρμαν - Νυφόπαρμαν