Ο Πόθος της νύφης - Δημοτικό τραγούδι απ' το χωρίον Σταυρίν του Πόντου

δημοτικά,τραγούδια,πόντου,σταυρίν,χαλδίας,αργυρούπολης,νύφη,καραβοκύρης,ρωμαίϊκα,παλληκάρια,λαογραφία,χοροίΜικρέ νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά τ’ς, ούτε ΄ς ση κυρού θέλ’ να πάη, ούτε ΄ς σα πεθερ’κά τ’ς.

Πάει όλο τον γιαλό γιαλόν, όλεν τον περιγιάλον, ευρίκ’ λαλάτσια̤ πλουμιστά κάθεται κά(τ) και παίζει
-Σίτ’ έπαιζεν, σίτ’ έκλαιεν, σίτ’ εψιλοτραγραγώδνεν :
“Χριστέ μ’ και να εβούρτσιζεν Πολιτειανόν καράβι(ν)
Να είχ̌εν χρυσά άρματα και πράσινα γελκιάνια
να είχ̌εν και τον ξένον μου απ’ έσ’ καραβοκύρη”
Τον λόγον ατς ‘κ̌’ επλέρωσεν καράβ’ εφανερώθεν.

«-Για στά, για στα, καραβοκύρ’ εσέν’ κά(τ) θα ρωτώ ‘σε :

Τον ξένο μ’ πουδέν’ ‘κ̌’ έτυχες, τον ξένον μ’ ‘κ̌’εγνωρίζεις ;
-Τον ξένο σ΄πουδέν ΄κ̌’ είδα τον, τον ξένο σ’ ‘κ̌’ εγνωρίζω.
Αμάν, αμάν, καραβοκύρ, έπαρ’ κι εμέν’ ΄ς σην τέντα σ’
-Ούτε ‘ς σην τέντα μ’ παίρω ‘σε ούτε ΄ς σο καραβόπο μ’
Αδά τσ̌εχέλ παιδάντ’ είναι, Ρωμαίϊκα παλληκάρια̤, κομπώννε και φιλούνε ‘σε χολιάσ̌κεται ο ξένον».

Λεξιλόγιο :
Λαλάτς = στρογγυλά χαλίκια (εκ του λάας = λίθος)
Κάτ = αντί του κάτω
σίτια̤ ή σίτ = ενώ – καθώς
βουρτσίζω = ξεφεύγω, φαίνομαι
Πολιτειανόν = Κωνσταντινουπολίτικον
Γελκιάν – γελκιάνια = τουρκ.λέξη – τα πανιά
Απ’ έσ’ ή και απές = από έσω – εσωτερικά – μέσα
Κά ή κάτ = κάτι
Πουδέν = πουθενά
Κομπόνω – κομπώνω = γελώ, απατώ
χολιάσ̌κουμαι = θυμώνω

Πηγή : Ποντιακά Φύλλα Τεύχος 13ον

Add comment


Security code
Refresh

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ