Πάει η νύφε σο νερόν την ημέραν δεύτερον,
παίρ’ και πά͜ει κι έναν σταμνίν έναν πά μικρόν λαγίν.

Έμνοστος είσ’ ά̤μον μόρ’, τη τσ̆ίτι σ’ το χρώμα ‘χώρ’
η μάνα σ’ στέκ’ κι ερά̤ει ‘σε ολύχτα άμον χοχόρ’
Τραγώδ’ νε πουλί μ’ τραγώδ’ κι ας έρ’ται η λαλία σ’,
τραγώδ’ τα τα̤ρτόπα σ’ πέ’, λάφρυνον την καρδία σ’.

Βαρέα φογούντανε το ποράν’ τα κορτσόπα,
κι άμον πουλόπα κρύφκουν σα σούχα τα φυλλόπα.

Χατζαπασ̆λάρ, χατζαπασ̆λάρ, κιόκ ιουστιού τιβάν καρτασ̆λάρ,
Σίζτα Χριστιάν καρτασ̆λάρ, κέλιν κιοκτέ τα κιό̤ριουν νουρί,
Νουρί, νουρί, αζίζ νουρί, Χριστοσούν τογτουγού γερι.