Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρη μέρα
σήμερον ξεχωρίζουνταν, μάννα καί θυγατέρα. Χάραξεν η ανατολή, δημώδες γαμήλιο άσμα Πόντου, Νυφέπαρμαν - Νυφόπαρμαν
Ὁ γάϊδαρον ἐσπούντσεψεν κ’ ἔξ̌υγαν τὰ κοκκία,
ὁ κύρη μ’ κλαίει τὸ γάϊδαρον κ’ ἡ μάννα μ’ τὰ κοκκία.
Σὴν ξενητειὰν ἀχπάσ̌κουμαι, ἄμον καρίπς καὶ ξένος,
καλλίον ἀϊγάπη μ’ θά ’τούνε, νὰ ἔμν’ ἀποθαμμένος.
Κόρασον ἐβοτάνιζεν ἀφκὰ σ’ ἐναυλοτόπιν.
Κ’ ἐκόπαν τ’ ἐμπροκότσακα τ’ς κι’ ἐφάνθαν τ’ ἐμποκάρδι͜α τ’ς.
Σὰν ἀρχινᾶ νὰ τραγῳδῇ ὁ καρίπς ὁ τσ̌οπάνον,
ποὺ κ̌ι’ εὑρίεται σὴ χαρὰν καὶ ποὺ κ̌ί πάει σὸν μπάλον·
Ἀτὸς πά μέ τὰ πρόβατα, λάσ̌κεται σὰ ραχ̌ία.
