Ας σόν παρχάρ’ εχ̆’ κι έρχεται ασχώρετον,
εγάπην γάλ̤α-γάλ̤α,
το φίλεμαν ατς έν’ γλυκύν, ασχώρετον,
εγκάλι̤α ‘τς μέλ’ και γάλαν.

Αρνί μ’ τα μάγλα σ’ να φιλώ τα χ̆είλι̤α σ’ να βουκούμαι,
σο μερακλίν τ’ εγκαλιόπο σ’ να κείμαι και κοιμούμαι.

Τη κεμεντζές -ιμ' το καπάκ' γομάτον αϊνάδες,
ας τερούν κι ας σ̆κεπάγουνταν έμορφοι κοκονάδες.

Αδά σον κόσμον αγαπώ ίναν θεόν κι εσένα,
αν θέλ’τς δέβα σον ανοιχτήν και ρώτα για τ' εμένα.