Η νύφε πολλά έμορφος και-ν’ άμον μαργαριτάριν,
και ο γαμπρόν ‘ς σο γιάν’ ατς στέκ’ άξιον παλληκάρι.

Μέντσον κι έπαρ' ‘με κορτσόπον μ' σην οτά σ', 
αγκαλιά̤στ' και φίλ' με ρίζα μ', μ' ερωτάς.

Τ’ ομμάτα̤ σ’ καίγ’νε τον πασ̆άν, τ’ οφρύδι͜α σ’ τον Αυγίτεν,
τ’ εμόν την κάρδι͜αν έκαψες να μη πας ΄ς σον Σταυρίτεν. 

Αναθεμά σε ξενιτά̤ν εσέναν και τo ‘κ͜ιάρι σ’,
τα σύνελ’κα μ’ υπάντρεψαν κι εγώ είμαι πεκιάρης.