Ένα από τα ωραιότερα και πιο συγκινητικά τραγούδια του Πόντου, που τραγουδήθηκαν κατά τα μακρά χρόνια της σκλαβιάς και ειδικά κατά τη φοβερή εποχή της τρομοκρατίας των Γενιτσάρων, είναι και το τραγούδι της Σοφίτσας.
Το δεύτερο τραγούδι αρχίζει με το στίχο: «Ακρίτας κάστρον έχτιζεν κι Ακρίτας περιβόλιν» και περιγράφει την ήσυχη οικογενειακή του ζωή, την ασύννεφη, χωρίς η σκέψη του θανάτου να περάσει ποτέ από το μυαλό του.
Ξέρουμε από το πρώτο μέρος της μελέτης μας, πως τα τραγούδια που τραγουδούσαν οι Ακρίτες τα τραγουδούσαν και οι σπιτικοί τους, και οι συγγενείς και οι φίλοι και οι θαυμαστές τους και σιγά-σιγά από στόμα σε στόμα και από τόπο σε τόπο διαδόθηκαν σε όλα τα μέρη της Ρωμανίας.
Αγαπώ ίναν κουτσ̌ήν αγαπά την καλατσήν
‘κ̌’ επορώ να παίρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπιτ’-ιμ’ έναν βραδύν
Τη Μαρτάκ’ ο Χαράλαμπον την Νανακή ο κλέφτες.
Πάει η Μωρέσα ΄ς σον παρχάρ’ και κλέφι’ατεν ο Λάμπον.
