Να σαν εσάς ψηλά ραχ̌ά σην ξενιτά̤ν ‘κ̌ι πάτε
σεβτάν ‘κ̌’ αποχωρίουσ’νε σ’ έναν τόπον γεράτε

Διαβάζοντας στην «Ποντιακή Εστία» τον Έταιρον και την Λυγερήν» αναρωτήθηκα αν είναι σωστή η γραφή που επικράτησε του τραγουδιού αυτού που και στιχουργικά και πιο πολύ και σαν ύφος και σαν διάθεση στέκει τόσο ξεχωριστά στη λαϊκή ποίηση της διαλέκτου μας.

Τ΄ όνερο της κόρης

Η κόρη είδε όνερο
ετζείτουν με τον ξένον

Η κεμεντζέ μ’ παίζει καλά, η λαλι͜ά μ’ κωδωνίζει,
έναν έμορφον κορτσόπον την κάρδα̤ μ’ τυραννίζει.