Κάτου στην άσπρην πέτρα και στο κρυ͜ό νερό,
σκοτώσαν το Γιαννάκη το μοναχόν το γυιό.

Κύρ Θωπέκη π’ έσουν, π’ έλειπες, π’ εταξίδευες;
Κάτω στον μέγαν κάμπον εταξίδευα,
και είδα την κωσσούτσαν με τ’ αλάϊν ατης  Ο κύρ - Θωπέκης - Παλιό Τραγούδι Σουρμένων.

Τα τραγούδια τους οι Οφίτες ποιητές στιχοπλόκοι τα φτιάχνουν όπως είπαμε σε κάθε περίσταση. Στα παραθαλάσσια χωριά η γλώσσα που μεταχειρίζονται είναι η τουρκική ή η ανάμεικτη με ελληνικά, όμως στα μεσόγεια επικρατεί η ελληνική γλώσσα. 

Από τα τραγούδια της Οινόης του Πόντου που έχω μαζέψει (και είναι ο τόμος των μνημείων του λόγου της πατρίδας μου που καταρτίστηκε με τον μεγαλύτερο κόπο), καταπιάνομαι από σήμερα να δημοσιεύσω κάμποσα.