Σὴν ξενητειὰν ἀχπάσ̌κουμαι, ἄμον καρίπς καὶ ξένος,
καλλίον ἀϊγάπη μ’ θά ’τούνε, νὰ ἔμν’ ἀποθαμμένος.

Κόρασον ἐβοτάνιζεν ἀφκὰ σ’ ἐναυλοτόπιν.
Κ’ ἐκόπαν τ’ ἐμπροκότσακα τ’ς κι’ ἐφάνθαν τ’ ἐμποκάρδι͜α τ’ς.

Σὰν ἀρχινᾶ νὰ τραγῳδῇ ὁ καρίπς ὁ τσ̌οπάνον,
ποὺ κ̌ι’ εὑρίεται σὴ χαρὰν καὶ ποὺ κ̌ί πάει σὸν μπάλον·
Ἀτὸς πά μέ τὰ πρόβατα, λάσ̌κεται σὰ ραχ̌ία.

Τὴν πιπιλομμάτεναν κάτι δίτε μ’ ατενα,
κι’ ἄν κ̌ί δίτε μ’ ατενα, φυγαδιά̤ζομ’ ατενα.