Έναν καιρόν έτον ένας χ̌όρα γυναίκα. Ατέ είχ̌εν ένα χάταλον. Το χάταλον ατς ετράνινεν και είπεν τη μάναν εθε. «Μάνα εγώ θα παίρω τη βασιλέα το κορίτσ’». Σκού και δέβα ψαλάφα ‘τεν». Η μάνα ‘θε σιφτά̤ν σον πρόσωπον εθε ‘κ̌ι τέρεσε.

Το παρχάρι Χοτζά Μεζαρή ήταν ένα από τα ξακουστά ορεινά θερινά βοσκοτόπια (παρχάρια) της ιστορικής Κρώμνης στον Πόντο.

Ιδιόρυθμοι τύποι γυναικών στον Πόντο: Οι μολυβούδες, η κατακέφαλος και η τζαζού.

Στα άδυτα του αγροτικού νοικοκυριού, στην θαλπωρή της οικογενειακής εστίας. Το κύριο μακρόστενο χωματόστρωτο διαμέρισμα του αγροτικού σπιτιού.