Το χωρίον Λειψύδριο (Γενή Μαχαλέ Α΄) - Πηγή: Λουκάς Π. Χριστοδούλου - Προσφυγικοί Οικισμοί ΕΑΠ στη Μακεδονία 1928

Ο συνοικισμός Γενή Μαχαλέ, βρίσκονταν σε απόσταση 13 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κιλκίς και 42 χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης, σε υψόμετρο 260 μέτρα.

Στην απαρίθμηση το 1913, κατεγράφησαν 134 κάτοικοι (64 άνδρες και 70 γυναίκες). Το 1914 είχε 166 Οθωμανούς κατοίκους και ανήκε στο δήμο Λιγκοβάνης. Την ίδια χρονιά εγκαταστάθηκαν στον οικισμό 26 οικογένειες προσφύγων (101 άτομα) από την Βιζύη της Ανατολικής Θράκης ενώ διέθετε και ελληνική δημοτική σχολή στοιχειώδους εκπαίδευσης. Το χωρίον Λειψύδριο (Γενή Μαχαλέ Α') Λουκά Π. Χριστοδούλου - Προσφυγικοί Οικισμοί Ε.Α.Π. Το 1919 γίνεται η αναγνώριση του οικισμού και ορίζεται ως έδρα της κοινότητας Γενή Μαχαλέ. Στην απογραφή πληθυσμού του 1920, κατεγράφησαν 21 άνδρες και 26 γυναίκες, (σύνολο 47 κάτοικοι) ενώ στην απογραφή προσφύγων του 1923 βρέθηκαν στον οικισμό 176 πρόσφυγες (89 άνδρες και 87 γυναίκες). Κατά τον κ. Παναγιώτη Τανιμανίδη στον οικισμό εγκαταστάθηκαν το 1921, 30 οικογένειες από τις περιοχές Σαμψούντας και Συντισκόπ. Το 1927 ο οικισμός Γενή Μαχαλέ μετονομάζεται σε Λειψύδριο Στις 5 Οκτωβρίου 1927, η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων παρέδωσε στις 43 οικογένειες προσφύγων, οικήματα (μετά των οικοπέδων) που ήταν προγενέστερα τουρκικές ιδιοκτησίες. Οι οικογένειες των προσφύγων προέρχονταν κυρίως από χωριά της επαρχίας Καρς του Καυκάσου και Μαλγάρων της Ανατολικής Θράκης. Το 1928 ήταν εγκατεστημένες 41 οικογένειες προσφύγων (143 άτομα) σύμφωνα με την Γ.Δ.Ε.Μ. - Ε.Α.Π. Ήταν αμιγής προσφυγικός οικισμός. Στην απογραφή του 1928, εκ των 151 κατοίκων, οι 34 ήταν πρόσφυγες που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Σύμφωνα με το Ονομαστικό Ευρετήριο Αγροτών Προσφύγων, στον οικισμό το 1928 καταγράφηκαν 60 δικαιούχοι «αρχηγοί οικογενειών αγροτικώς εγκατεστημένων και των μελών τοιούτων οικογενειών δικαιούχων-κατά τους ισχυρισμούς των- αποζημιώσεως εξ ανταλλαγής Αρ. 132961-133020. Το 1934 ο οικισμός και η κοινότητα Λειψυδρίου αποσπώνται από το νομό Θεσσαλονίκης και εντάσσονται στο νομό Κιλκίς με το Φ.Ε.Κ. 341Α της 8 Οκτωβρίου 1934. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με γεωργικές εργασίες. Μεγάλος αριθμός κατοίκων του οικισμού μετακινήθηκαν σε αστικά κέντρα και σήμερα διαμένουν σε συνοικισμούς της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Το 1997 με το πρόγραμμα «Καποδίστριας» αποσπάται από την κοινότητα Λειψυδρίου (καταργείται) και εντάσσεται στο δήμο Κιλκίς με το Φ.Ε.Κ. 244Α της 4 Δεκεμβρίου 1997. Από το 2011 με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη Τοπική Κοινότητα Λειψυδρίου (μαζί με την Άνω Ποταμιά, Κάτω Ποταμιά και Ακροποταμιά) της Δημοτικής Ενότητας Κιλκίς του νομού Κιλκίς της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς. Προσφυγικά χωριά του νομού Κιλκίς
Απογραφές: 151 κάτοικοι το 1928, 312 κάτοικοι το 1940, 231 κάτοικοι το 1951, 197 κάτοικοι το 1961, 109 κάτοικοι το 1971, 128 κάτοικοι το 1981, 84 κάτοικοι το 1991 και 51 κάτοικοι το 2011.
Αρκετές πληροφορίες για τον οικισμό βρίσκονται στο βιβλίο: Παναγιώτης Γ. Τανιμανίδης «Ποντιακοί οικισμοί στην Ελλάδα». Έκδοση Σωματείου Παναγία Σουμελά, Θεσσαλονίκη 1988.

Το χωρίον Λειψύδριο (Γενή Μαχαλέ Α΄) - Πηγή: Λουκάς Π. Χριστοδούλου - Προσφυγικοί Οικισμοί ΕΑΠ στη Μακεδονία 1928

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία - Βασίλειος Β. Πολατίδης - www.kotsari.com