Τα Κοφρακοφώλια, ή Κορακοφωλιά . Μεταξύ Ίμερας και Κρώμνης του Πόντου

Written by Πολατίδης Βασίλειος. Posted in Πόλεις - Περιοχές - Οικισμοί - Χωριά

κοφρακοφώλια,κρώμνης,σαράντων,μόχωρα,ίμερα,θωμάντων,λυκάστ’,κοχρακοφώλια,κορακοφώλια,κορακοφωλιές,αγιάννες,αεθόδωρος,κρωμναίος,ιμερίτης,ποντιακή,λαογραφία,τραγούδα,γεωργαφία Σαν ορόσημο στεκότανε η εκκλησία (ναός) του Αγίου Θεοδώρου πάνω στο λόφο που στεφάνωνε τη δυτική ακραία ενορία της Κρώμνης που λεγόταν τη Σαράντων. Πίσω απ’ το λόφο εκείνο που ήταν συνέχεια των βουνών της Μόχωρας, έχασκε ένα τεράστιο βάραθρο με πυθμένα το ποτάμι που έβρεχε τις άκρες του χωρίου Λειβάδ’.  Το βάραθρο αυτό σε απότομες, κάποτε κατακόρυφες πλαγιές ανέβαινε απ’ τη μια πλευρά ως την κορυφή του Αγίου Ηλία του ομώνυμου βουνού μεταξύ Κρώμνης και Ίμερας κι’ απ’ την άλλη ως την απομονωμένη ενορία της Ίμερας της λεγόμενης Θωμάντων και παραπέρα ως την κορυφή του χωρίου Λυκάστ’.

κοφρακοφώλια,κρώμνης,σαράντων,μόχωρα,ίμερα,θωμάντων,λυκάστ’,κοχρακοφώλια,κορακοφώλια,κορακοφωλιές,αγιάννες,αεθόδωρος,κρωμναίος,ιμερίτης,ποντιακή,λαογραφία,τραγούδιαΑπό το βάθος της χαράδρας και από τα σύρριζα των παρυφών της ξεπηδούσαν θεόρατοι κατακόρυφοι όρθιοι βράχοι σαν εκείνους των Μετεώρων με τα μοναστήρια τους. Το όλο θέαμα από το ύψος των λόφων ήταν μεγαλοπρεπές και άγριο. Η ηχώ σε ορισμένα σημεία επαναλάμβανε μέχρι τέσσερις και πέντε φορές τις παιδικές φωνές. Οι γύπες και τα άφθονα κοράκια που διέσχιζαν πάντα νωθρά τον ορίζοντα, δικαιολογούσαν την ποιητική ονομασία της τοποθεσίας : Κοφρακοφώλια αλλά και Κοχρακοφώλια ή Κορακοφώλια δηλαδή Κορακοφωλιές. Ξεκινώντας απ’ τον λόφο του Αγίου Θεοδώρου, ένας κατσικόδρομος σκαλισμένος στις απότομες πέτρινες πλαγιές του βουνού, έφτανε, όλο κατηφορίζοντας στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή που ήταν το αντίστοιχο ορόσημο της Ίμερας.

κοφρακοφώλια,κρώμνης,σαράντων,μόχωρα,ίμερα,θωμάντων,λυκάστ’,κοχρακοφώλια,κορακοφώλια,κορακοφωλιές,αγιάννες,αεθόδωρος,κρωμναίος,ιμερίτης,ποντιακή,λαογραφία,τραγούδα,γεωργαφία Ήταν η συγκοινωνιακή αρτηρία Κρώμνης – Ίμερας με προστάτες στα δύο άκρα τον Αγιάννεν και τον Αε-Θόδωρον. Το πίστευαν οι διαβάτες εκείνου του επικίνδυνου δρόμου, αλλά το πίστευε και ο κάθε ερωτευμένος Κρωμναίος και Ιμερίτης όταν εμπιστεύονταν το μυστικό τους στην άγρια εκείνη ερημιά και στην ηχώ του τοπίου, τραγουδώντας : «Αγιάννε μ’ κι’ Αγεθόδωρε μ’ με τ’ άσπρον τ’ αλογόπο σ’, επάρτεν και κρεμίστε ‘με ‘ς σ’ αηγάπ’ς -ιμ’ τ’ εγκαλό̤πον»

Λεξιλόγιο :
Μόχωρα = Ενορία της Κρώμνης. Μόνη χώρα, πράγματι ήταν απομονωμένη ενορία.
Λυκάστ’ = λύκων άστυ

Πηγή : Ποντιακή Εστία - Τεύχος 2ο 1950

Print