’Απάν σὴν Χαβίαναν, έναν χρόνον πολλά όσπίτια κ̌’ εἶχαν κόκκινα όβά τὴ Λαμπρήν. Αἰτία ἔτον ἕνας ἀλεπός· ἐκατίβαινεν τὴν νύχταν ἀς ὀρμάν, ἔμπαινεν ἀπὲς σὰ πόνι͜α καὶ σὰ μαντρία κ’ ἐφούρκιζεν τὰ κοσάρας.
Τῆ Κετὶπ τῆ Μιλτιάδη τῆ Σεϊρενέτε ἀδελφὴ Ὄλγα ἐπέμνεν ἕναν ἡμέρ’ σὸ σπήτ’ νὰ μαγειρεύ’ καὶ ν’ ἐφτάει τ’ ὁσπητὶ τὰ δουλείας κ’ οἱ ἀγούρ’ πάλ’ ἐπῆγαν σὸ καγάνεμαν.
Εἶνας χωρέτες ἕναν βράδον ἐπέρεν τὸν γειτονάν-άτ’ κι ἐπῆγεν σ’ εἰνὸς κοριτσὶ ψαλάφεμαν. Σὴν στράταν σεΐτι͜α ἐπέγναν λέει τὸν γειτονάν-άτ’:
’Αβραὰμψ σὸ Ματὲν καὶ ὁ Ράλλης μικροὶ ὀντὰς ἐγεννέθαν σ’ ἕναν χωρίον ἔσαν, ἄρ ἐτράνηναν καὶ ξὰν ἐντάμαν ἐγέρασαν κι’ ἐποῖκαν καὶ μωρὰ κι ἐγγόνια κι ἀκόμαν ἀρχατάσι͜α κι ὅθεν ἐπέγναν πάντα ἐντάμαν ἔταν.
Ὁ Κεριγιᾶς ἀσῆ Πινιατιάντων ὁ σχωρεμένον, λαφρὸν νὰ ἔν’ ἡ νύχτα τ’, τὴ δουλείαν βαρέα ’κ̌ι’ ἐγάπανεν. Επέγνεν σὴ Ρουσσίαν, ἔστεκεν δύο τρία μῆνας καὶ τὸ μοθόπωρον ἐκλώσκουτον καὶ ἔρχουτον σὴ Σαντᾶ.
