Έτος 1922. Ένας τραγικός ιστορικός σταθμός στην ιστορία της ζωής και του έθνους μας. Εγκαταλείψαμε τα πάντα μαζί με τους τάφους των πατέρων μας και φθάσαμε στην αιώνια φωτοβόλο μάνα μας την Ελλάδα, γυμνοί, πεινασμένοι, ναυάγια από πάσης απόψεως. Μα φέραμε μαζί μας την άσβεστη φλόγα της νοσταλγίας.
Ο συνοικισμός των Αβραμάντων βρισκόταν στην ανατολική πλαγιά του Ομάλ, ενώ το Άταλαν στη δυτική. Ο ήλιος κατά την ανατολή του έλουζε πρώτα τους Αβραμάντας και έπειτα το Άταλαν.
Το Γετέρ οι τούρκοι το έλεγαν Ίγντελι , ενώ εμείς ειρωνικά το λέγαμε και Τσουροπέγαδον δηλαδή στείρο πηγάδι γιατί τακτικά η κεντρική βρύση του στέρευε για ένα διάστημα και πάλι επανερχόταν αργότερα το νερό.
Στην τοποθεσία αυτού του χωριού πιθανώς υπήρχε αρχαία ελληνική πολίχνη, η οποία καταστράφηκε σε άγνωστο σε εμάς χρόνο. Στα ερείπια αυτής της πολίχνης κτίστηκε το χωριό αυτό με την ονομασία Κούλαλη.
Το χωριό τούτο το οποίο οι τούρκοι το ονόμαζαν Μοναστήρ΄, άγνωστο για ποια αιτία, διότι ούτε Μονή υπήρχε εκεί, ούτε καλόγεροι, βρισκόταν σχεδόν στο μέσον της περιοχής του Επές και απείχε 12 περίπου χιλιόμετρα από το Κιόβ-τεπέ.
