Ο Τραπεζούντιος Γεώργιος Τρ. Βαφειάδης (1882-1962)
Ένα υπήνεμο, γαλήνιο, με κατακάθαρα νερά λιμανάκι, όπου κάθε μέρα, άραζαν οι βαρκούλες με τους ξενητεμένους και τους μεγάλους νοσταλγούς.
Ένα ερημικό παρεκκλησάκι με ακοίμητο το καντήλι των αναμνήσεων και των ονείρων, όπου ήρχοντο και γονάτιζαν και άναβαν το κεράκι τους πικραμένοι κι' αποσταμένοι προσκυνητές... Ένα πολύχρονο, πλατύφυλλο, βαθίσκιο πλατάνι που φώλιαζαν στα κλαριά και τα κλωνάρια του θρύλοι και παραδόσεις, ιστορίες θαυμαστές σε μεγαλείο και θαυμαστές σε τραγικότητα, τραγούδια της χαράς και της δόξας και μοιρολόγια του πόνου και της καταστροφής... Ιστορία του Ελληνισμού του Ευξείνου Πόντου
Ένας άνθρωπος σύμβολο του τόπου που τον έθρεψε και τον μεγάλωσε, σύμβολο μιας εποχής που πέρασε, εκπρόσωπος μιας τιμημένης γενεάς που σιγοσβύνει και φεύγει για πάντα. Ένας Τραπεζούντιος...
Αυτός ήταν ο Γεώργιος ο Βαφειάδης, ο πολυαγαπημένος, ο μοναδικός, ο αξέχαστος ο Γεώργος... «Ως χαρίεν άνθρωπος, εί άνθρωπος εί...» και ο Γεώργος ήταν άνθρωπος! Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, καθισμένος στην αγαπημένη γωνία του γραφείου του, άκουε μ' ενδιαφέρον και αγάπη τον καθένα που θα του μιλούσε για θέματα που ενδιέφεραν την Τραπεζούντα και τον Πόντο γενικώτερα, παλαιά, σύγχρονα, μελλοντικά. Αυτά αποτελούσαν την πραγματική του ζωή. Κάθε Ποντιακή εξόρμηση, κάθε ποντιακή πνευματική ανησυχία και άνθηση, κάθε μεγάλο ή μικρό ποντιακό πρόβλημα θα παρουσιάζετο πρώτα σ' εκείνον, για να μεταβληθή —ακόμα και αν επρόκειτο για ατομική φιλοδοξία και προσωπική επιδίωξη— σε ποντιακό ζήτημα, που θα ενδιέφερε σε λίγο όλους...
Ένα συνειθισμένο εμπορικό γραφείο ο Γεώργος το μετέβαλε, με την απεραντωσύνη της αγάπης της Ποντιακής του ψυχής—στην οποίαν τον συνηγωνίζετο και ο αδελφός του Κώστας—εις το κατ' εξοχήν πνευματικό κέντρο των Ποντίων... Δεν άφινε ποτέ να εκτραχυνθούν αί συζητήσεις γύρω στα διάφορα ζητήματα και αί προσωπικαί του προτιμήσεις επί εκάστου εξ αυτών δεν έθιξαν ποτέ τους αντίθετους. Ίσως γι' αυτό, ίσως γιατί ποτέ δεν κυνήγησε αυτοπροβολή και διαφήμισιν, αλλά προ παντός επειδή αγαπούσε όλους και παραπάνω απ' όλους τον Πόντο, αγαπήθηκε κι' ο ίδιος τόσον πολύ όταν ζούσε και τον έκλαψαν τόσο ειλικρινά όλοι σαν έκλεισε τα μάτια για πάντα. Εγώ πα ατό λέγω - Ανέκδοτη διήγηση Τραπεζούντος του Γεωργίου Τρ. Βαφειάδη
Αποφοιτήσας εκ του Φροντιστηρίου Τραπεζούντος, μετέβη εις Αθήνας, όπου εσπούδασε εις την τότε «Ακαδημίαν Ρουσοπούλου» χημείαν και ειδικευθείς εις την οινοπνευματοποιίαν επέστρεψεν εις την πατρίδα, όπου ανέλαβε το 1905 την Διεύθυνσιν του εργοστασίου οινοπνευματοποιίας του πατρός του μακαρίτου Τριανταφύλλου. Από της εποχής εκείνης έδειξε το μεγάλο του ενδιαφέρον διά τα κοινά. Με την ανακήρυξιν του Τουρκικού Συντάγματος και βραδύτερον με την Ρωσικήν κατοχήν της Τραπεζούντος, έλαβε πάντοτε ενεργόν μέρος εις όλας τας εθνικάς εκδηλώσεις. Το 1918–19 προσέφερε τας υπηρεσίας του και εις τους ομογενείς της Κοινότητος Κέρτς, της οποίας εχρημάτισε και πρόεδρος. Ζωντανεύοντας τις μνήμες των Ελλήνων του Πόντου
Μετά την Μικρασιατικήν καταστροφήν και το αφόρητον της εν Ρωσσία επαναστατικής καταστάσεως, κατέφυγεν μετά των οικείων του στήν Ελλάδα και εγκατεστάθη μονίμως εις Αθήνας. Εις την νέαν του αυτήν έδραν και κατά την διάρκειαν της προσφυγικής τραγωδίας απεκαλύφθη όλο το ψυχικό μεγαλείο του εξαιρετικού αυτού Ποντίου: Ενεργόν μέλος σε κάθε Σωματείον, Οργάνωσιν και Ομάδα που επεδίωκε την διατήρησιν των πατρίων και την καλλιέργειαν και αξιοποίησιν ποντιακών παραδόσεων καθώς και την υποστήριξιν και βοήθειαν των συμπατριωτών μας, («Σύλλογος Ποντίων—'Αργοναύται—Κομνηνοί»—«Επιτροπή Ποντιακών Μελετών»—«Ταμείον 'Ανταλλαξίμων»—«Παναγία Σουμελά» κτλ.) προσέφερε παντού και πάντοτε ανιδιοτελώς τας υπηρεσίας του εις το σύνολον, εν σιγή, εν αφανεία, χωρίς προκαταλήψεις και κομματισμούς, αποφεύγων κάθε αυτοπροβολήν. Εις βάρος των προσωπικών του συμφερόντων, εξυπηρέτησε επί σειράν ολοκλήρων ετών τα γενικά τοιαύτα των Ποντίων.
Ό θάνατος τον άρπαξε στήν Αθήνα, την 2αν Ιουλίου 1962. Κλαίομεν μαζί με την άνταξίαν σύντροφον του βίου του και τον άντάξιον αδελφόν και συνεχιστήν του έργου του Κώσταν, τον Γεώργο που μας άφησε όρφανούς όλους. 'Ας είνα λαφρό το χώμα της 'Αττικής γης που τον σκέπασε...
Φίλων Κτενίδης
Πηγή: Ποντιακή Εστία - 1962
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com