Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου «Χαλιναρά» Χάρσερας Χαλδίας Πόντου 1220 ή 1265 μ.Χ (Β' Μέρος)

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου «Χαλιναρά» Χάρσερας Χαλδίας Πόντου 1220 ή 1265 μ.Χ (B' Μέρος)
Τῷ 1756 ἔτει καὶ τοῦ ἡγουμένου τούτου Ἀναστασίου μακαρισθέντος διαδέχεται ὁ ἐκ Λερίου τοῦ Κοᾶς περιφερείας τῆς ἐπαρχίας Θεοδοσιουπόλεως Ἰωαννίκιος Βαζελιώτης τὴν μετάνοιαν.

Καὶ οὗτος κατὰ τὸν Νικόλαον Π. Λουκᾶν ἱκανὰς εὐεργεσίας παρέσχε τῇ ἱερᾷ ταύτῃ μονῇ ἣν διὰ ἀξιολόγου κινητῆς καὶ ἀκινήτου περιουσίας ἐπροικοδότησε ὡς καὶ διὰ πολλῶν τιμαλφῶν σκευῶν καὶ ἀμφίων.
Τὸν Ἰωαννίκιον διαδέχεται τῷ 1787 ὁ ἐκ Κρώμνης Ἰγνάτιος, ἕτερος τοῦ προμνησθέντος, τοῦτον δὲ πάλιν μετὰ τριετῆ ἡγουμενείαν τῷ 1790 ὁ ἐκ τοῦ Χάσκιοϊ, χωρίον τῆς Ἀργυροπόλεως, Ἰωαννίκιος, ὅστις ἐπεσκεύασεν τὸν τρίτον τὸ τέως χθαμαλὸν καὶ διὰ μικροτάτων θυρίδων φωτιζόμενον ναὸν τῆς Μονῆς, τὸν τιμώμενον ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου. Ὁ ναὸς οὗτος σῴζεται ἄχρις σήμερον ἀπαράλλακτος καὶ φέρει ἐπὶ τοῦ προθύρου τοῦ ναοῦ τὴν ἑξῆς ἐπὶ μαρμάρου ἐγκεχαραγμένην ἐπιγραφήν, ἥτις μᾶς δηλοποιεῖ ὅτι ἡ θύρα τοῦ ναοῦ κατεσκευάσθη διὰ συνδρομῆς τῆς συντεχνίας τῶν ἀμπατσίδων τῆς Ἀργυροπόλεως τὸ 1830: “Ἀρχιερατεύοντος τοῦ Πανιερωτάτου καὶ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἁγίου Χαλδίας Κυρίου Θεοφίλου, ἡγουμενεύοντος τοῦ μακαρίτου Ἰωαννικίου ᾠκοδόμηται ὁ ναὸς οὗτος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου Χαλιναρά. Ἡ θύρα τοῦ ναοῦ γέγονε δι' ἰδίων ἀναλωμάτων τῶν ὁμοτεχνῶν ἀμπατσίδων εἰς μνημόσυνον αἰώνιον καὶ ψυχικὴν σωτηρίαν: αωλε (1835) Σεπτεμβρίου λ' (30)”. Ιερές Μονές (Μοναστήρια) Ναοί, Παρεκκλήσια, Προσκυνήματα στον Πόντο
Τὸν Ἰωαννίκιον διεδέχθη ἐν τῇ ἡγουμενείᾳ τῆς Μονῆς ὁ ἐξ Ἀργυροπόλεως ἱερομόναχος Πολύκαρπος, ἀνὴρ φιλόμουσος καὶ δραστήριος. Οὗτος βλέπων ὅτι ἡ μονὴ ἕνεκα τοῦ μὴ ἀσφαλοῦς αὐτῆς περιβόλου ὑπέκειτο εἰς λῃστὰς καὶ διώξεις διὰ τοῦτο ἐξαιτήσατο τὴν συνδρομὴν τοῦ ζαπλούτου καὶ διαβοήτου διὰ τὰς πρὸς τὴν Τουρκικὴν Κυβέρνησιν ἐκδουλεύσεις τοῦ περιφανοῦς καὶ ἐνδόξου ἀνδρὸς Κοσμᾶ-Βεῆ καὶ Ἀγᾶ Πολυχρονιάδου τοῦ ἐκ Κάτε τῆς Ντουζαίνης καταγομένου. Ἐπιτυχὼν δὲ ταύτην ἀνήγειρεν ἐκ βάθρων τὸν ὑψηλὸν περίβολον τῆς Μονῆς καὶ ἐπεσκεύασεν ἄλλα κτήματα τῆς μονῆς.
Τὸν Πολύκαρπον ἀποθανόντα τῷ 1863 κατὰ μῆνα Ἰανουάριον διαδέχεται ὁ ἐξ Ἀργυροπόλεως Ἱλαρίων Λευκόπουλος ὁ κοινῶς γνωριζόμενος Τζίλ, κληρικὸς ἐκ τῶν τυχόντων καὶ ἀξιεπαίνου παιδείας κάτοχος. Οὗτος ὁλοψύχως ἀφιερωθεὶς εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων τῆς ἱερᾶς αὐτοῦ μετανοίας διότι οἱ κῆποι τῆς Μονῆς, τὰ νέα αὐτῆς δωμάτια, καὶ ὁ μύλος αὐτῆς τυγχάνουσι πονήματα τοῦ ἀοιδίμου τούτου ἀνδρὸς τοῦ μακαρισθέντος τῇ 28ῃ Δεκεμβρίου τοῦ 1899. Δικαίως λέγει καὶ ὁ κ. Νικόλαος Π. Λουκᾶς ὅτι: “Πολλὰς χάριτας τῷ ὄντι ὀφείλει αὐτῷ ἡ Μονή”.
Τῷ 1900 διωρίσθη ἐξ ὀφφικίου ὁ τέως ἱερομόναχος τῆς Μονῆς ταύτης καὶ τότε Ἐπίτροπος τῆς μονῆς Σουμελᾶ ὡς ἡγούμενος ταύτης ὑπὸ τοῦ τέως Χαλδίας κ. Γερβασίου ὁ ἀγαθώτατος καὶ χρηστότατος Γερβάσιος Μαυρίδης ὁ Τραπεζούντιος ὅστις κατώρθωσεν ἐντὸς ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος, ἀφ' ὅτου ἀνέλαβε τὴν διεύθυνσιν τῆς Μονῆς πολλὰ καλὰ νὰ ποιήσῃ ὑπὲρ τῆς εὐημερίας καὶ θεραπείας αὐτοῦ, ἐν ᾗ γαλήνη καὶ τάξις βασιλεύει ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἐπάτησεν εἰς αὐτήν. Εἶναι παντὸς ἐπαίνου ἄξιοι ὅ τε Πανοσιώτατος Ἡγούμενος καὶ οἱ ἀδελφοὶ τῆς Μονῆς διὰ τὴν ἔμφρονα καὶ φειδωλὴν διαχείρισιν τῆς μικρᾶς περιουσίας αὐτῆς κατορθοῦντες νὰ διατηρήσωσιν αὐτὴν ἐν σχετικῇ ὅπως οὖν οἰκονομικῇ εὐρωστίᾳ.
Αὕτη εἶναι ἐν μικρογραφίᾳ ἡ ἱστορία τοῦ ἱεροῦ τούτου σεμνείου. Εἰς ταύτην δέον νὰ προσθέσωμεν καὶ τὸ ὅτι: ἐπὶ ἡγουμένου Ἰωαννικίου τοῦ ἐκ Χάσκιοϊ ἡ Μονὴ ἠξιώθη ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως Χαλδίας κυροῦ Σωφρονίου τοῦ ἐκ Σίδης τὴν πνευματικὴν ἐξομολόγησιν τῆς μητροπόλεως τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας Ἀργυροπόλεως ὡς καὶ τῶν πέραν τοῦ ποταμοῦ Κάνεως χωρίων τῆς περιφερείας Μουζαίνης, Κρώμνης καὶ Ἴμερας.
Ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν παιδείαν δὲν ἐφάνη ἄστοργον τὸ Μοναστήριον τοῦτο, καθότι ἐκ τοῦ ἐν τῇ Μητροπόλει σωζομένου ἀρχαιοτάτου κώδικος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῆς Ἀργυροπόλεως μανθάνομεν ὅτι, ὅτε τὸ 1730 ὁ σοφώτατος ἀρχιεπίσκοπος Χαλδίας κὺρ Ἰγνάτιος Κωνσταντίνου ὁ Φυτιάνος, ἵδρυσε τὴν πρώτην ἐν Ἀργυροπόλει Ἑλληνικὴν Σχολὴν καὶ συνήθροισεν ἐκ τῶν πέριξ μονῶν καὶ χωρίων τὰς ἀναγκαίας συνδρομάς, πρώτη μεταξὺ τῶν πρώτων ἔσπευσε νὰ προσφέρῃ τὴν ἐκ τριακοσίων ἄσπρων συνδρομὴν αὐτῆς, ἡ ἱερὰ αὕτη Μονή. Ἐκτὸς δὲ τούτου ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰῶνος ἡ ἱερὰ αὕτη Σκηνὴ διετήρει ἐνταῦθα ἱερατικήν τινα φέρ' εἰπεῖν Σχολὴν γραμμάτων, ἐν ᾗ ἔσπευδον πλεῖστοι φιλομαθεῖς ἐκ τῶν πέριξ χωρίων καὶ δὴ καὶ ἐκ Κοασίου τῆς ἐπαρχίας Θεοδοσιουπόλεως καὶ ἐμάνθανον τὰ θεῖα γράμματα καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν μουσικήν. Τὴν ἱερὰν ταύτην εἶχεν ὡς πρώτην μετάνοιαν ὁ ἅγιος νεομάρτυς Εὐστράτιος ὁ ἐκ Δεῤῥαίνης ὁ ἐν τῇ νήσῳ Χάλκῃ μαρτυρήσας. Ὁ βοηθὸς ἐπίσκοπος τοῦ μητροπολίτου Ἀμασείας Ἱερόθεος Χριστοδουλίδης ὁ ἐξ Ἄνω Μουζαίνης τῆς περιφερείας Μουζαίνης, ὁ ἄρτι τὸν βίον μεταλλάξας καὶ ἐκ τῶν πατέρων τῆς Μονῆς ὑπάρχων Σαμουὴλ ἀρχιμανδρίτης ὁ Ἀργυροπολίτης καὶ ἔνιοι ἄλλοι.
Ἄξιον σημειώσεως εἶναι καὶ τοῦτο: ὅτι τῷ 1808 ἡ Μονὴ αὕτη ὡς καί τινες ἄλλαι τῆς περιφερείας ἠξιώθησαν σταυροπηγιακῆς χάριτος μέχρι τοῦ 1827 ὡς καὶ ἐν τῷ ἀνωτέρῳ δημοσιευθέντι πατριαρχικῷ καὶ συνοδικῷ σιγιλλίῳ ἴδομεν.
Ἐπίσης καὶ ἡ βιβλιοθήκη τῆς μονῆς εἶναι ἱκανοῦ λόγου ἀξία· περιέχει δὲ ἱκανὰ πατερικὰ καὶ ἀρχαίας ἐκδόσεως βιβλία φιλοσοφικὰ καὶ δέκα καὶ ἕξ χειρόγραφα πολλοῦ λόγου ἄξια.
Περὶ δὲ τῶν κτημάτων τῆς Μονῆς διδομένου τοῦ λόγου δηλοῦμεν, ὅτι ταῦτα ἀποτελοῦνται ἐξ ἀγρῶν 40 κοτῶν πρὸς Δ. τῆς Μονῆς καὶ ἐξ ἱκανῶν ὀπωροφόρων κήπων κάτωθεν αὐτῆς εὑρισκομένων· εἰς ταῦτα δέον νὰ συγκαταλέγωμεν καὶ δύο μαγαζία ἀγορασθέντα τῷ 1886 ἐν τῷ μεταλλείῳ Ἀγ-δαγοῦ ἀντὶ 3.527 γροσίων. Τῷ 1898 ἐγένετο σύσκεψις ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου τῆς μονῆς Χαλιναρᾶ Ἱλαρίωνος καὶ τῶν πατέρων ὅπως πωληθῶσι τὰ δύο ταῦτα ἐργαστήρια καὶ ἀντικαθιστῶνται δι' ἄλλων ἐν Τραπεζοῦντι ἀγορασθησομένων, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπόφασις αὕτη ἔμεινεν ἀτελεσφόρητος ὡς μὴ ἐπικυρώσαντος αὐτὴν τοῦ τότε μητροπολίτου ἡμῶν Γερβασίου. Ὡς δηλοῦται ἐκ τῆς περικοπῆς ἐπιστολῆς τοῦ αὐτοῦ μητροπολίτου πρὸς τὸν ἐν Ἀργυροπόλει ἀρχιερατικὸν αὐτοῦ ἐπίτροπον καὶ ἀνεψιὸν Οἰκονόμον Ἀθανάσιον Σουμελίδην "... Προλαβόντως ὁ ἡγούμενος Ἱλαρίων ἔγραψεν εἰς τὸν Χ"Ἰσαὰκ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦτο ὅτι τὰ ἐδῶ ἐργαστήρια νὰ πωλήσωσι καὶ νὰ λάβωσιν ἄλλα προσοδοφόρα κτήματα ἐν Τραπεζοῦντι, ἡ δὲ κοινότης (ἐνν. Ἀγδάγ) ἐπιθυμεῖ νὰ τὰ λάβῃ διὰ τὸν ἅγιον Χαράλαμπον προσφέρει 70 λίρας, ἡμεῖς δὲν τοὺς ἐδώκαμεν λόγον ἀνεβάλλομεν τὸν καιρόν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην κάλλιον νὰ μείνωσιν ἀναφαίρετα κτήματα τῆς Μονῆς παρὰ νὰ πωληθῶσιν· ναί, μέν εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχὴν τὰ ἐνοίκια εἰσὶν ἐκπεσμένα, ἀλλὰ παρελθούσης τῆς ἐποχῆς ταύτης ἀποφέρουσι ἀρκετὸν εἰσόδημα εἰς τὴν Μονήν· λάβε λοιπὸν ὁμιλίαν μετὰ τοῦ ἡγουμένου καὶ σκεφθῆτε ὡρίμως καὶ ἀποφασίσατε· ἡμεῖς δὲν ἐγκρίνομεν τὴν πώλησιν αὐτῶν”.
Ὁ κυρίως ναὸς τῆς μονῆς εἶναι ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἀνεγερθεὶς τὸ τρίτον τὸ 1835. Ἐκτὸς τούτου ἀνηγέρθη τὸ 1902 καὶ ἕτερος πρὸς Β. τῆς Μονῆς τὸ ναΐδριον τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου δι' ἐξόδων τοῦ ἐκ τῶν πατέρων τῆς μονῆς Γερασίμου ἱερομονάχου τοῦ ἐκ Ζυγανίτα χωρίον τῆς Ἀργυροπόλεως. Ἐκτὸς δὲ τούτου ὑπάρχουσιν ἐν τῇ περιφερείᾳ καὶ τὰ ἑξῆς παρεκκλήσια: τὸ τῆς Ἁγίας Ἄννης κάτωθεν τῆς Μονῆς, τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Οὐρανοφάντορος καὶ τὸ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου. Μονάζουσι δὲ ἐνταῦθα πέντε μοναχοὶ ἄνδρες θεοφόροι καὶ σεβάσμιοι καταγινόμενοι μετὰ χριστιανικῆς αὐταπαρνησίας εἰς τὴν καλλιέργειαν τῶν κτημάτων τῆς μονῆς. Ἄξιον σημειώσεως εἶναι καὶ τοῦτο: ὅτι ἡ Μονὴ αὕτη ἔχει τὴν σταυροπηγιακὴν οὕτως εἰπεῖν ἐξαρχίαν ἐκ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως καὶ ἐπὶ τοῦ πλησίον χωρίου Ὁμάλια, δηλαδὴ ἐκδίδει συνοικέσια ἢ διαζύγια καὶ τὰ λοιπά. Οἱ μοναχοὶ δὲ ἐφημερεύουσιν ἐνταῦθα μὴ ἐχόντων τῶν κατοίκων τὴν ἄδειαν τοῦ χειροτονεῖν ἴδιον ἱερέα. Ἔχει δ᾽ ἡ μονὴ καὶ περὶ τὰ δώδεκα δωμάτια πρὸς κατασκήνωσιν τῶν προσκυνητῶν καὶ ἀνάπαυσιν τῶν μοναζόντων. Ἐν γένει δ᾽ ἡ Μονὴ καὶ μέθ᾽ ὅλην τὴν πτωχικὴν αὐτῶν κατάστασιν ἐργάζεται χάρις τῇ δραστηρίῳ ἰθύνσει τῶν κρατούντων αὐτῆς τὸν μέγαν ἀγῶνα τοῦ ὑψηλοῦ αὐτῆς προορισμοῦ.

Σημείωση: 'Εχει διατηρηθεί η σύνταξη και η ορθογραφία του αρχικού κειμένου. Παρακάτω δίνεται στην δημοτική γλώσσα και σε μονοτονικό σύστημα γραφής. Χαλδία - Αργυρούπολις Πόντου Gümüşhane (Πόλεις, Κωμοπόλεις, Χωριά, Τοπωνύμια, Ήθη, Έθιμα, Χοροί, Θρύλοι, Παραδόσεις, Πρόσωπα)

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου «Χαλιναρά» Χάρσερας Χαλδίας Πόντου 1220 ή 1265 μ.Χ (B' Μέρος)
Το 1756, μετά τον θάνατο του Αναστασίου, ανέλαβε ηγούμενος ο Ιωαννίκιος Βαζελιώτης από το Λερί της περιφέρειας Κοάς (επαρχίας Θεοδοσιουπόλεως). Σύμφωνα με τον Νικόλαο Π. Λουκά, προσέφερε πολλές ευεργεσίες στην ιερά Μονή, προικίζοντάς την με αξιόλογη κινητή και ακίνητη περιουσία, καθώς και με πολλά τιμαλφή σκεύη και άμφια.
Τον Ιωαννίκιο διαδέχθηκε το 1787 άλλος Ιγνάτιος από την Κρώμνη, και αυτόν, μετά από τριετή ηγουμενία (το 1790), ο Ιωαννίκιος από το Χάσικιοϊ της Αργυρουπόλεως. Αυτός ανακαίνισε για τρίτη φορά τον μέχρι τότε χαμηλό και σκοτεινό ναό του Αγίου Γεωργίου. Ο ναός αυτός σώζεται απαράλλακτος μέχρι σήμερα και φέρει πάνω από την είσοδο την εξής χαραγμένη σε μάρμαρο επιγραφή, η οποία δηλώνει ότι η θύρα κατασκευάστηκε με συνδρομή της συντεχνίας των αμπατζήδων (κατασκευαστών χοντρών μάλλινων υφασμάτων) της Αργυρουπόλεως το 1835: «Όταν αρχιεράτευε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Αγίου Χαλδίας κ. Θεόφιλος και ήταν ηγούμενος ο μακαρίτης Ιωαννίκιος, οικοδομήθηκε ο ναός αυτός του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Χαλιναρά. Η θύρα του ναού έγινε με έξοδα των ομοτέχνων αμπατζήδων για αιώνιο μνημόσυνο και ψυχική σωτηρία: 30 Σεπτεμβρίου 1835».
Τον Ιωαννίκιο διαδέχθηκε ο ιερομόναχος Πολύκαρπος από την Αργυρούπολη, άνδρας φιλόμουσος και δραστήριος. Βλέποντας ότι η μονή, λόγω του μη ασφαλούς περιβόλου της, ήταν εκτεθειμένη σε ληστές και διώξεις, ζήτησε τη συνδρομή του ζάπλουτου Κοσμά-Βέη Πολυχρονιάδη από το Κάτω της Ντουζαίνης. Επιτυγχάνοντας τη βοήθειά του, ανήγειρε εκ θεμελίων τον υψηλό περίβολο της Μονής και επισκεύασε άλλα κτήματά της.
Τον Πολύκαρπο, που απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1863, διαδέχθηκε ο Ιλαρίων Λευκόπουλος (γνωστός ως Τζίλ) από την Αργυρούπολη, ένας αξιόλογος κληρικός με αξιεπαίνου παιδεία. Αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα συμφέροντα της Μονής, καθώς οι κήποι, τα νέα δωμάτια και ο μύλος της ήταν δικά του έργα. Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 1899 και δικαίως ο Νικόλαος Π. Λουκάς αναφέρει ότι η Μονή του οφείλει πολλά.
Το 1900 διορίστηκε ηγούμενος από τον τότε Μητροπολίτη Χαλδίας Γερβάσιο ο αγαθός και χρηστός Γερβάσιος Μαυρίδης ο Τραπεζούντιος (πρώην ιερομόναχος της Μονής και επίτροπος της Μονής Σουμελά). Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα κατάφερε να προσφέρει πολλά για την ευημερία και την οργάνωση του μοναστηριού. Ο Ηγούμενος και οι μοναχοί είναι άξιοι επαίνου για τη σύνεση και τη φειδώ με την οποία διαχειρίζονται τη μικρή περιουσία της Μονής, διατηρώντας την σε σχετική οικονομική ευρωστία.
Αυτή είναι σε σύντομη γραφή η ιστορία του ιερού αυτού μοναστηριού. Σε αυτήν πρέπει να προσθέσουμε ότι επί ηγουμένου Ιωαννικίου από το Χάσικιοϊ, η Μονή απέκτησε από τον αρχιερέα Χαλδίας Σωφρόνιο το δικαίωμα πνευματικής εξομολόγησης για την Αργυρούπολη, καθώς και για τα χωριά της περιφέρειας Μουζαίνης, Κρώμνης και Ίμερας πέραν του ποταμού Κάνεως.
Όσον αφορά την παιδεία, το Μοναστήρι δεν φάνηκε αδιάφορο. Από τον αρχαιότατο κώδικα του Αγίου Γεωργίου της Αργυρουπόλεως μαθαίνουμε ότι όταν το 1730 ο σοφότατος αρχιεπίσκοπος Χαλδίας Ιγνάτιος Κωνσταντίνου ο Φυτιάνος ίδρυσε την πρώτη Ελληνική Σχολή στην Αργυρούπολη, η Ιερά Μονή έσπευσε από τις πρώτες να προσφέρει συνδρομή 300 άσπρων. Επιπλέον, από τις αρχές του 19ου αιώνα διατηρούσε μια τρόπον τινά ιερατική σχολή, όπου πολλοί φιλομαθείς από τα γύρω χωριά (όπως το Κοάσιο) πήγαιναν και μάθαιναν τα θεία γράμματα και την εκκλησιαστική μουσική. Από αυτή τη Μονή ξεκίνησαν την εκκλησιαστική τους πορεία ο άγιος νεομάρτυρας Ευστράτιος από τη Δέρραινα (που μαρτύρησε στη Χάλκη), ο βοηθός επίσκοπος Αμασείας Ιερόθεος Χριστοδουλίδης, ο αρχιμανδρίτης Σαμουήλ ο Αργυροπολίτης, καθώς και άλλοι.
Άξιο σημείωσης είναι επίσης ότι το 1808 η Μονή αυτή (όπως και άλλες της περιοχής) απέκτησε σταυροπηγιακή αξία μέχρι το 1827. Η βιβλιοθήκη της είναι επίσης αξιόλογη, καθώς περιέχει πατερικά συγγράμματα, αρχαίες εκδόσεις φιλοσοφικών βιβλίων και δεκαέξι πολύτιμα χειρόγραφα.
Σχετικά με τα κτήματα της Μονής, αυτά αποτελούνται από 40 κοτάκια χωράφια στα δυτικά και αρκετούς οπωροφόρους κήπους από κάτω. Σε αυτά περιλαμβάνονται και δύο μαγαζιά που αγοράστηκαν το 1886 στο μεταλλείο του Αγ-Δαγ. Το 1898 αποφασίστηκε να πουληθούν τα μαγαζιά αυτά για να αγοραστούν άλλα στην Τραπεζούντα, αλλά η απόφαση δεν υλοποιήθηκε επειδή δεν την ενέκρινε ο Μητροπολίτης Γερβάσιος, θεωρώντας προτιμότερο να διατηρηθούν ως αμετάβλητη περιουσία της Μονής.
Ο κύριος ναός της Μονής είναι ο Άγιος Γεώργιος, που αναγέρθηκε για τρίτη φορά το 1835. Το 1902 κτίστηκε στα βόρεια και το ναΐδριο του Αγίου Ονουφρίου με έξοδα του ιερομονάχου Γερασίμου από τη Ζυγανίτα. Στην περιφέρεια υπάρχουν επίσης τα παρεκκλήσια της Αγίας Άννης, του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Θεοδώρου. Στη μονή εγκαταβιούν πέντε μοναχοί που καλλιεργούν με αυταπάρνηση τα κτήματά της. Η Μονή διατηρεί επίσης εξαρτησιακή δικαιοδοσία στο γειτονικό χωριό Ομάλια, ενώ διαθέτει περίπου δώδεκα δωμάτια για τη φιλοξενία των προσκυνητών και την ανάπαυση των μοναχών.

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου «Χαλιναρά» Χάρσερας Χαλδίας Πόντου 1220 ή 1265 μ.Χ (B' Μέρος)

Πηγή: Γεωργίου Κανδηλάπτου - Κάνεως (Διδασκάλου) - Το Προσκυνητάριον ήτοι Ιστορία των κατά την Χαλδίας Θείων, Ιερών και Σεβασμίων Μονών.

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com