Μια τραγική ημέρα του 1921 στην Ίμερα του Πόντου, του Ιμεραίου Κώστα Ιωαννίδη
Την εποχή κατά την οποία οργίαζε στην Κερασούντα ο απαίσιος Τοπάλ Οσμάν (1920 1921), στην επαρχία Χαλδίας εμφανίστηκε παρόμοιος ληστής ο Κιόρ Σαλέχ ο μονόφθαλμος, ο οποίος με δέκα άλλα καθάρματα τρομοκρατούσε τα χωριά της περιφέρειας.
Μια τραγική ημέρα του 1921 στην Ίμερα του Πόντου, του Ιμεραίου Κώστα Ιωαννίδη Μια ημέρα έξαφνα εμφανίστηκε με τη συμμορία του πάνοπλος στην Ίμερα και χωρίς πολλές - πολλές διατυπώσεις απαίτησε από τους κατοίκους να σφάξουν μερικά αρνιά για να φάνε αυτός και η συμμορία του και κατόπιν να χορέψουν οι ωραιότερες γυναίκες των Ιμεραίων για να τους ευχαριστήσουν. Όπως ήταν επόμενο οι Ιμεραίοι αναστατώθηκαν. Ο προύχοντας της Ίμερας Λάμπρος Μαυροματόπουλος γνωστός για την τόλμη και την ευστροφία του πνεύματός του συνέστησε ψυχραιμία και ανέλαβε ο ίδιος να κανονίσει το ζήτημα. Οι χωρικοί οι κατέχοντες όπλα ήταν άνω των είκοσι στον αριθμό. Τους κάλεσε ο Λάμπρος και συνέστησε κατά την ώρα την οποία θα συζητούσε με τον Κιόρ Σαλέχ ως αντιπρόσωπος του χωριού, να παρουσιαστούν κατά διαλείμματα ανά ένας ή ανά δύο οπλισμένοι με διάφορες προφάσεις. Παρουσιάστηκε λοιπόν ο Λάμπρος στον Σαλέχ ο οποίος με πολύ έντονο ύφος επανέλαβε τις γνωστές του απαιτήσεις. Σε απάντηση ο Λάμπρος του είπε ότι το καθήκον της φιλοξενίας υποχρεώνει τους χωρικούς να τους περιποιηθούν με όσα μέσα διαθέτουν. Προκειμένου όμως περί του χορού των γυναικών ούτε λόγος μπορεί να γίνει. Εν τω μεταξύ συνεχίζονταν οι διαδοχικές επισκέψεις και εμφανίσεις των ενόπλων. 
Είχαν ήδη παρουσιαστεί άνω των 15, οπότε ο Σαλέχ λέει στον Λάμπρο: «Μα βλέπω εσείς έχετε εδώ ολόκληρο τάγμα καλώς οπλισμένο». Του απαντά ο Λάμπρος: «Τι να κάνουμε αγά μου; Εάν δεν είχαμε αυτά τα όπλα είναι ζήτημα αν θα ήμασταν ζωντανοί. Σε αυτές τις περιστάσεις μόνο με αυτό τον τρόπο κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε τους διάφορους ληστές που εσχάτως εμφανίστηκαν στην περιφέρεια μας». Ο Σαλέχ άρχισε να αλλάζει ύφος «Κάνατε πολύ καλά, διότι με αυτόν τον τρόπο υποβοηθείτε και το έργο της κυβερνήσεως η οποία φροντίζει για την ασφάλεια των υπηκόων της. Τώρα Λάμπρο εφέντη, δεν πιστεύω να λάβατε στα σοβαρά τα λόγια μου σχετικώς κυρίως με τις γυναίκες. Εμείς γνωρίζουμε πόσο αυστηρά είναι τα ήθη σας. Απλώς θελήσαμε να σας δοκιμάσουμε. Επειδή όμως βιαζόμαστε να φύγουμε, παρακαλώ να μας δώσετε να φάμε ό,τι πρόχειρο έχετε και αφού ξεκουραστούμε θα φύγουμε». Έτσι τους έδωσαν μόνο γιαούρτι και αφού έφαγαν και ευχαρίστησαν και με ένα βαθύ τεμενά αποχαιρέτησαν και έφυγαν. Ο Λάμπρος για να τους τιμήσει τάχα, αλλά μάλλον χάριν ασφαλείας διέταξε να τους συνοδεύσουν οι ένοπλοι Ιμεραίοι έως ότου εξέλθουν του χωρίου. Όταν δε αποχώρησαν ολοκληρωτικά, ρίχτηκαν αρκετοί χαιρετιστήριοι πυροβολισμοί εκατέρωθεν. Η Ίμερα ή Γήμερα της επαρχίας Χαλδίας του Πόντου
Μια τραγική ημέρα στην Ίμερα του Πόντου. Ποντιακή Εστία 1955 τ 63-64 του Ιμεραίου Κώστα Ιωαννίδη
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com