Η οικογένεια του Δημήτριου και της Ευδοξίας Λεοντίδη Τραπεζούντα 1887
Η οικογένεια του Δημήτριου και της Ευδοξίας Λεοντίδη Τραπεζούντα 1887. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Τραπεζούντα αποτελούσε ένα ζωντανό και κοσμοπολίτικο κέντρο του Πόντου.
Οι Έλληνες της πόλης διακρίνονταν για την ισχυρή τους παρουσία σε εκπαιδευτικό, οικονομικό και πνευματικό επίπεδο. Στην παιδεία: Το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας αποτελούσε τον φάρο της πνευματικής ζωής, προσελκύοντας μαθητές από όλο τον Πόντο, την Ρωσία και την τουρκία. Το εκπαιδευτικό δίκτυο, που περιλάμβανε αλληλοδιδακτικά σχολεία, Παρθεναγωγεία και ιδιωτικά ιδρύματα, εξασφάλιζε υψηλό επίπεδο μόρφωσης και καλλιεργούσε την εθνική συνείδηση. Η οικογένεια του Δημήτριου και της Ευδοξίας Λεοντίδη Τραπεζούντα 1887 Στην κοινωνική ζωή: Η αστική τάξη της πόλης, μέσα από φιλεκπαιδευτικούς συλλόγους (όπως ο «Ξενοφών») και αδελφότητες, διαδραμάτιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της κοινότητας, ενώ η παράδοση (όπως τα «παρχάρια» και οι πανηγύρεις στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά αλλά και σε όλες τις Ιερές Μονές και Μητροπόλεις) παρέμενε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Η Περίοδος της Δίωξης και της Καταστροφής (1914-1922): Με το ξέσπασμα 
του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και την άνοδο των νεότουρκων, η κατάσταση για τον ελληνικό πληθυσμό μεταβλήθηκε δραματικά. Ξεκίνησαν οι διωγμοί: Το οθωμανικό καθεστώς έθεσε στο στόχαστρο την ελληνική παρουσία μέσω περιοριστικών μέτρων κατά των σχολείων, της εκκλησίας και της οικονομικής ισχύος των Ελλήνων. Οι εκτοπισμοί, οι βίαιοι εξισλαμισμοί και οι δολοφονίες και ο λευκός θάνατος αποτέλεσαν μέρος της Γενοκτονίας που είχε ήδη ξεκινήσει από το 1916. Το Τέλος: Η προσπάθεια για την ίδρυση μιας Αυτόνομης Δημοκρατίας του Πόντου (1917-1922), ως απάντηση στις διώξεις, δεν ευοδώθηκε λόγω των διεθνών συγκυριών και της περιορισμένης υποστήριξης. Η πορεία ολοκληρώθηκε το 1922, με τη Μικρασιατική Καταστροφή και την οριστική αναγκαστική εκδίωξη του ελληνικού χριστιανικού πληθυσμού από την πατρογονική του εστία. Η ιστορία της Τραπεζούντας αυτής της περιόδου αποτυπώνει την μετάβαση από το τελευταίο μεγάλο «καταφύγιο» του Ελληνισμού σε μια εποχή βίαιου ξεριζωμού, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο πολιτισμικό κενό. Ζωντανεύοντας τις μνήμες των Ελλήνων του Πόντου - Ιστορία του Ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο Φωτογραφικό υλικό όπως η παρούσα φωτογραφία μπορεί να προέρχεται από Λευκώματα Συλλόγων, προσωπικές συλλογές, αναρτήσεις σε blogs ή sites όπως η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, το Εθνικό Κέντρο τεκμηρίωσης και ηλεκτρονικού περιεχομένου, η Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, η Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, η Μέριμνα Ποντίων Κυρίων, δημοσιεύσεις σε βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, το Αρχείον Πόντου κ.ο.κ. και αποτελεί αρχειακό υλικό το οποίο ανήκει πρωτίστως στα εικονιζόμενα πρόσωπα, τις οικογένειες και τους απογόνους τους και κατά συνέπεια σε όλο τον ποντιακό λαό. Μέσω του Kotsari.com προβάλλονται για ιστορικούς και λαογραφικούς εκπαιδευτικούς λόγους, με την όσο το δυνατό πληρέστερη τεκμηρίωση, λεπτομερή αναφορά στα συστατικά στοιχεία προσδιορισμού, χρονολογίας, γεωγραφίας, λαογραφίας (γλωσσικού ιδιώματος), συγγενικών σχέσεων, ενδυματολογίας, ιστορικών συγκυριών και συσχετισμού με άλλο παρόμοιο υλικό από τον Πόντο. Σε κάθε περίπτωση γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια ενδυνάμωσης-ενίσχυσης των φωτογραφιών αρχείου με όλα εκείνα τα στοιχεία (ιστορικά και λαογραφικά) τα οποία είναι ικανά να τις παρουσιάσουν στο σήμερα με όσο το δυνατό μεγαλύτερη πληρότητα πληροφοριών και στοιχείων για την καταγωγή και σημασία τους. Στην πλειονότητα τους οι παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν επεξεργαστεί και επιχρωματιστεί με σεβασμό στα πρόσωπα που εικονίζονται, στις ενδυμασίες και στα δομικά μέρη της κάθε εικόνας.
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com