Αναμνήσεις του Κουρουτσίδη ή Αβραμίδη Νικόλα, από την Πάφρα του Πόντου στον Άγιο Αθανάσιο Δράμας

Αναμνήσεις του Κουρουτσίδη ή Αβραμίδη Νικόλα, από τον Άγιο Αθανάσιο Δράμας. 26-8-1983. Ο Νικόλας Αβραμίδης διηγείται:

Γεννήθηκα στις 6 Δεκεμβρίου του 1910, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Νικολάου, στο χωριό Ντεβρέλ της Πάφρας. Το 1916 αναγκάστηκαν όλοι οι Παφραίοι του Πόντου να ανεβούνε στα βουνά, γιατί οι τούρκοι όποιον πιάνανε τον οδηγούσανε στην κρεμάλα, χωρίς σοβαρό και ουσιαστικό λόγο. Μερικές φορές τους σφάζανε σαν τα αρνιά του Πάσχα ή μαζεύανε πολλούς σε σπίτια μεγάλα και τους καίγανε ομαδικά. Στην καλύτερη περίπτωση τους βασάνιζαν και τους έστελναν εξορία, χωρίς να δίνουν λόγο σε κανένα. Οι τούρκοι ικανοποιούσαν τις βάρβαρες ανήθικες ορέξεις τους με Ελληνίδες γυναίκες και μάλιστα με ανήλικα κοριτσάκια και στο τέλος τις αφαιρούσαν τα στήθη και τις σκότωναν με απαίσιο τρόπο. Σκοτώνανε στο τέλος και τους άνδρες αφού εξευτέλιζαν μπροστά τους πρώτα τις γυναίκες τους και τα κορίτσια τους. Γράφανε στα χαρτιά τους ότι είναι φυγόδικοι στρατού. Τα μικρά παιδιά μέχρι 14 ετών τα στραγγαλίζανε, τα βάζανε ανά δύο σε τσουβάλια και τα ρίχνανε στη θάλασσα. Ξεγυμνώνανε με το βούρδουλα στο χέρι τους άνδρες και τις γυναίκες και μέσα στα χιόνια και τα κρύα τους στέλνανε στο εσωτερικό της τουρκίας μέχρι που να πεθάνουν από τις κακουχίες. Αμισός (Σαμψούντα) - Πάφρα Πόντου. Ιστορία, Χοροί, ήθη, έθιμα, παραδόσεις

Αβραμίδης Νικόλαος του Μιχαήλ και της Βασιλικής (Κουρουτσίδης ή Αβραμίδης). Η οικογένειά μας είχε 22 μέλη το 1916 οπότε και μεις βγήκαμε στα βουνά, για να γλυτώσουμε από τη μανία των τούρκων. Ο πατέρας μου όμως τραυματίστηκε και τελικά υπέκυψε στα τραύματά του, διότι ούτε γιατροί υπήρχαν, ούτε στέγη ούτε περιποίηση. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν στην εξορία. Η μεγαλύτερη αδελφή μου σκοτώθηκε με πέτρες από τους Τούρκους, γιατί έτρωγε χόρτα για να χορτάσει. Τη λέγανε Μαρία. Τις δύο άλλες αδελφές μου, Αναστασία και Αθηνά, δεν τις γνωρίζω. Η Αστίκ ήταν στην αγκαλιά της μάνας της, η οποία πέθανε από την πείνα και τις ταλαιπωρίες. Ο παππούς και η γιαγιά πέθαναν και αυτοί. Τα τρία παιδιά τους ήταν στον τουρκικό στρατό, από τον οποίο δεν επέστρεψαν ποτέ. 1.500 γυναικόπαιδα είχαν αιχμαλωτιστεί από τους τούρκους από τις περιοχές της Πάφρας, Σαμψούντας, Καβάκ, Κάβζας, Τσόρουμ, Μερζιφούν, Αλάτσαμ, Διαρπεκίρ. Μαζί με όλους τους αιχμαλώτους εγώ μόνος από την οικογένειά μας πήγα στην εξορία. 8 μήνες ζήσαμε σαν τα αγρίμια, ξυπόλυτοι, νηστικοί, γυμνοί με ξυλοδαρμούς. (Μια γυναίκα προστάτευε εμένα). Χωρίς να πεθάνουμε, όσοι βέβαια γλυτώσαμε, επιστρέψαμε στην περιοχή της Πάφρας πάλι. Στο διάστημα της εξορίας μας στα βουνά τρώγαμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας. Κρέας από Καμήλα, τσαρούχια, δέρματα ζώων. Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (playlist)
Όταν έμαθαν τα αδέρφια του πατέρα μου ότι βρισκόμουν σε μια γυναίκα στις περιοχές της Πάφρας με πήρανε και με προστατέψανε μέχρι το 1918. Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (playlist)  Έτσι η οικογένειά μου χάθηκε και καταστράφηκε στην τουρκία. Μόνο ο αδερφό μου Ευθύμιος πέθανε στην Ελλάδα, στον Αίγειρο Δράμας. Μέχρι το 1922 μείναμε στην τουρκία κάνοντας μια φοβερή ζωή, απάνθρωπη και απαίσια. Το Νοέμβριο του 1922 μας κατεβάσανε στη Σαμψούντα, χώρισαν τους άνδρες από τις γυναίκες τους και τους εξαφάνισαν. Τα παιδιά με τις γυναίκες φόρτωσαν στο βαπόρι Κουρτσού εμάλ και μας μετέφεραν στην ΚΠολη και μας παράδωσαν στο ελληνικό βαπόρι Αγία Μαρία. Αναχωρήσαμε για την Ελλάδα μετά από τρεις μέρες καθυστέρηση, γιατί ήθελαν οι τούρκοι να διαλέξουν τους νέους άνδρες που είχαν απομείνει. Τελικά την υπόθεση με την επέμβαση του Πατριαρχείου την ανέλαβαν οι Άγγλοι, οι Ρώσοι και οι Γάλλοι και έτσι λύθηκε το θέμα. Στην Κωνσταντινούπολη κινδύνεψε η ζωή μας από τους τούρκους. Κρυφά φιλοξενηθήκαμε σε σπίτια Αρμενίων στο Πεσικτάς. Πόσες μέρες δεν θυμάμαι. Τελικά το βαπόρι Εμμανουήλ στις 7 Δεκεμβρίου προτού ξημερώσει μας πέρασε από τα Δαρδανέλια, οπότε κάναμε το σταυρό μας στον Πανάγαθο Θεό. Πρώτα ήρθαμε στην Καβάλα, αλλά δε μας δεχτήκανε. Μετά πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, Κόρινθο, Πειραιά, Πάτρα, Ιωάννινα, Κέρκυρα, Φιλιππιάδα, Σιδηρόκαστρο, Σέρρες και τελικά μας εγκατέστησαν στο χωριό Καβακλί (Αίγειρο) του Νομού Δράμας, της Κοινότητας Νικηφόρου το Νοέμβριο του 1923. Στο Νικηφόρο μείναμε μέχρι το 1945 και έκαμα το πρώτο μου νοικοκυριό. Αργότερα εγκαταστάθηκα στον Άγιο Αθανάσιο Δράμας. Από τα 22 μέλη της οικογένειάς μου ήρθαμε τελικά ζωντανοί στην Ελλάδα τέσσερα άτομα. Στην Πάφρα είχαμε μεγάλη περιουσία. Αυτή αποτελούνταν: Από 418 στρέμματα χωράφια αγροτικής γης, από 1500 αιγοπρόβατα, από 380 μεγάλες αγελάδες, από 220 βουβάλια, και από 180 φοράδες. Τα έφαγαν όλα οι Τούρκοι.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Πηγή: Αναμνήσεις των Ποντίων Παφραίων απο τις χαμένες πατρίδες τους - Η Πάφρα του Πόντου - Η Χώρα των Γενναίων του πρωτοπρεσβυτέρου π. Νικολάου Κυνηγόπουλου

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com