Καταρτισθέν σχέδιον γενικής σφαγής των Ελλήνων της Κερασούντας απο τον Τοπάλ Οσμάν

Καταρτισθέν σχέδιον Γενικής σφαγής των Ελλήνων της Κερασούντας απο τον Τοπάλ Οσμάν

Ο Τοπάλ Οσμάν και οι περί αυτόν χριστιανομάχοι Τούρκοι δεν ήταν δυνατόν να ικανοποιηθούν με τις ως άνω σποραδικές εκτελέσεις ολίγων Ελλήνων, εδιψούσαν για αίμα, και επεδείωκαν την ριζική εξόντωση του Ελληνικού στοιχείου, και για να επιτύχουν τον επιδιωκόμενον σκοπόν, απεφάσισαν να διοργανώσουν μίαν νύκτα «Βαρθολομαίου», την γενικήν σφαγήν των Ελλήνων. Ήτο η 13η Σεπτεμβρίου 1920, παραμονή της Σταυροπροσκυνήσεως, όταν καθ' ην ώραν έκτυπούσαν οι καμπάνες των εκκλησιών, για τον εσπερινόν, εξαπελύθησαν ανά τας Ελληνικάς συνοικίας τα αιμοβόρα και βάρβαρα αποσπάσματα του Τοπάλ Οσμάν και άρχισαν να παραβιάζουν τας θύρας των οικιών και να συλλαμβάνουν διά της βίας όλους τους άνδρας, που ήταν άνω των 15 ετών. Κλαυθμοί και οδυρμοί ηκούοντο ανά την πόλιν «και Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα της ουκ ήθελε συνιέναι», σχολεία, εκκλησίαι, ξενοδοχεία εγέμισαν μέχρι των πρωινών ωρών από τα δυστυχή θύματα, με την πρόφασιν ότι, θα εκτοπισθώσιν, ενώ έξω από την Κερασούντα εις το Καγιά τεπή, όποθεν θα έπερνούσαν, περίμενον 500 τσετέδες έτοιμοι να τους εκτελέσουν. Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, ο από μηχανής θεός των Ελλήνων, ο ανθρωπιστής και άγιος, αν είναι δυνατόν να ονομασθή, Κιατίπ-Αχμέτ, μόλις πληροφορήθηκε τον σοβαρόν κίνδυνον, που διέτρεχον οι συμπατριώται του, χωρίς να χάση καιρόν, έσπευσε εις τα πλησίον της Κερασούντος τουρκικά χωρία, Σαρβάν και Πάρτσα, όπου συνεκέντρωσε 300 ενόπλους τούρκους, πιστούς εις αυτόν και ακριβώς την ώραν, που ετοιμάζετο η απέλασις των κρατουμένων, επρόλαβε και εσταμάτησε το κακόν. Μόλις έφθασε εις την πόλιν, πήγε να συναντήση τον Τοπάλ Οσμάν εις το ξενοδοχείον Μπελ-βιού, καθ' ην ώραν επεθεώρει ούτος τους εκεί συγκεντρωμένους Έλληνας. Ο διάλογος, που διημείφθη μεταξύ των, ήταν έντονος και βίαιος. Αποτεινόμενος προς τον Αγάν τον είπε εις έντονον ύφος. «Σε προειδοποιώ ότι η Κερασούς είναι περικυκλωμένη και κανείς δεν θα μπορέση να γλυτώση από σας, εάν εντός προθεσμίας 24 ωρών δεν αφήσης ελευθέρους τους συγκεντρωμένους χριστιανούς να πάνε στά σπίτια τους». Όταν είδε τους ενδοιασμούς του Τοπάλ Οσμάν εξηγριώθη και κτυπώντας τον υποκόπανον του όπλου επί του πατώματος, απήτησε την άμεσον απόλυσίν των, άνευ περαιτέρω αναβολής. Ο Τοπάλ Οσμάν εγνώριζε τι είναι ο Κιατίπ Αχμέτ και ποίαν επιρροήν έχει, και επειδή κατάλαβε ότι, δεν μπορούσε να πράξη κατ' άλλον τρόπον, διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι όλοι, ούτω δε διεσώθησαν οι Έλληνες επί του παρόντος. Ο αγάς και οι περί αυτόν, όταν είδαν ότι, αποτυγχάνουν τα σχέδιά των, εσκέφθησαν ότι, επεβάλλετο να αναπτερώσουν το ξεπεσμένο ηθικόν των Τούρκων και να εξάψουν τα πνεύματά των, εις τρόπον ώστε να μην αντιτίθενται εις τα σχέδιά των και οι πλέον συντηρητικοί τούρκοι. Προς τούτο εφρόντισαν να διοργανώσουν και να δώσουν μίαν θεατρικήν παράστασιν, με ερασιτέχνας τούρκους ηθοποιούς, με θέμα την κατάληψιν της Σμύρνης υπό των Ελλήνων. Εις το σατανικόν αυτό έργον, το οποίον επρόκειτο να δοθή από τα μέλη του θιάσου, παρίστανον τον Μητροπολίτην Σμύρνης Χρυσόστομον, φέροντα την ιερατικήν στολήν και το καλλιμαύχιον του ιερέως Παπαθεοδώρου, και άλλους προκρίτους της Σμύρνης, οι οποίοι, δήθεν, εις μίαν σύσκεψιν, κατάρτισαν πρόγραμμα, που απέβλεπε εις την σύλληψιν και εξόντωσιν των τούρκων, που εφαίνοντο ως έντρομοι, κατηφείς και διερωτώντο, τί πρέπει να κάμνουν και πώς να διαφύγουν. Ενώ δε κατά την ημέραν της αποβάσεως του Ελληνικού Στρατού, ηκούοντο κανονιοβολισμοί, ο δε Μουεζίν (Χότζας) εφώναζε το εζέν από τον μιναρέν, παρουσίαζον Έλληνας στρατιώτας να σφάζουν, να ατιμάζουν και να λεηλατούν τουρκικά σπίτια και καταστήματα. Κατόπιν δε, παρίστανον Έλληνας να συλλαμβάνουν πολλούς τούρκους εκ των προκρίτων και αξιωματικούς, που τους συνεκέντρωνον εις την πλατείαν, όπου, δήθεν, τους εξευτέλιζον τους έδερνον και αφαιρούσαν τα γαλόνια των αξιωματικών και τους ρωτούσαν χλευαστικώς, «Εσείς είσθε τούρκοι αξιωματικοί;» και ότι αυτοί εφαίνοντο περίλυποι με την κεφαλήν σκυμμένην. Καθ' ην ώραν η φαντασιώδης σκευωρία εσυνεχίζετο, παρουσιάζεται, δήθεν, ένας λοχαγός τούρκος, εις τον οποίον επαναλαμβάνονται οι ίδιοι εξευτελισμοί, αλλά ο λοχαγός ανθίσταται και διαμαρτύρεται διά την τέτοιαν συμπεριφοράν έναντι των αιχμαλώτων, οπότε αμέσως δύο Έλληνες στρατιώται, εκτελούν διά ξιφολόγχης τον λοχαγόν, ενώ εκείνος σφαδάζων εφώναζε «Γιασασίν βατάν, γιασασίν Τούρκ μιλετί» Ζήτω η πατρίς, ζήτω το τουρκικόν έθνος. Εις το τέλος της θεατρικής παραστάσεως παρουσίαζον την αντίστασιν των ανταρτών επάνω σ' ένα βουνόν, καθ' ην ώραν ωρκίζοντο ότι, θα αποπλύνουν το αίσχος αυτό, το οποίον υπέστησαν οι Τούρκοι της Σμύρνης από τον Ελληνικόν στρατόν και θα αποκαταστήσουν το γόητρον του τουρκικού κράτους. Κατά την αντίληψίν μου, εάν επραγματοποιείτο, η προετοιμασθείσα σατανικοτάτη και φαντασιώδης ως άνω παράστασις, της οποίας υπήρξα αυτόπτης μάρτυς, ως μέλος του συμμετέχοντος, εις την παράστασιν, μουσικού ομίλου του Τοπάλ Οσμάν, δεν απεκλείετο να ήταν η αρχή και το τέλος των Ελλήνων της Κερασούντος. Ευτυχώς οι διοργανωταί του δεν επρόφθασαν να προβάλουν την θεατρικήν αυτήν πράξιν επί της σκηνής, διότι την τελευταίαν ημέραν καθ' ην θα εδίδετο, διετάχθη ο Τοπάλ Οσμάν, από τον Κεμάλ, να εκστρατεύση, με τα τάγματά του, εναντίον των Κούρδων, προς καταστολήν του εκραγέντος κινήματος υπ' αυτών, διά την ανεξαρτησίαν των.

Πηγή: Σελίδες από την Ιστορία της Κερασούντας του Πόντου και τα τερατουργήματα του αιμοσταγούς τοπάλ οσμάν σε όλη την περιφέρεια του Πόντου, του κ. Ιωάννη Παπαδόπουλου, ὁ μόνος ὅστις διεσώθη ὡς ἐκ θαύματος ἀπὸ βέβαιον θάνατον ἐκ τῶν 13 Ἑλλήνων μουσικῶν καὶ ἠξιώθη νὰ περιγράψῃ ἐν τῷ παρόντι, ὡς αὐτόπτης μάρτυς, τὰ κακουργήματα τοῦ Τοπάλ Ὀσμὰν καὶ ἱστορικά τινα γεγονότα ἀνὰ τὸν Πόντον.

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com