Παιγνίδια στην θάλασσα της Κερασούντας του Θεοχάρη Π. Βασιλειάδη (1952)

1. Αγιάκ αλτουρμασίν (Τ’ ανάσκελα όπως λεγόταν στην Τραπεζούντα). Περίπου 10 μέτρα είναι η επίπεδη επιφάνεια του Τσιουρουμιού που κρέμεται μέσα στη θάλασσα.

Ο κολυμβητής παίρνει φόρα από το άκρο του ισώματος και τρέχει με ορμή προς το μέρος της θάλασσας, σε μικρή απόσταση από το χείλος του βράχου που είναι ψηλότερο από 1 μέτρο από την επιφάνεια της με ένα άλμα τινάζεται στο νερό με τα πόδια εμπρός σε οριζόντια θέση και τα χέρια σε κανονική ανάταση. Πρέπει να μη βυθίζεται και μόλις βρίσκεται στη θάλασσα να κατορθώσει να επιπλέει πάνω στη ράχη σε απόλυτη ευθυγραμμία του σώματος, χεριών και ποδιών. Κατόπιν αρχίζει κολύμβηση στην ύπτια αυτή στάση και νικητής θεωρείται εκείνος που φτάνει πρώτος στο καθορισμένο τέρμα. Παιγνίδια στην θάλασσα της Κερασούντας του Θεοχάρη Π. Βασιλειάδη
2. Γραϊτσας κατακλάν (ή Ιστανπόλ κατακλάν όπως λεγόταν στην Τραπεζούντα). Παίρνει φόρα ο κολυμβητής, όπως και στο προηγούμενο και στην άκρη του βράχου με ένα άλμα τινάζεται προς τα πάνω και μπρος. Όπως βρίσκεται ο κολυμβητής στον αέρα πάνω από τη θάλασσα, κάνει μια στροφή με το κεφάλι προς τα κάτω, αγκαλιάζοντας συγχρόνως τα πόδια του, αφού προηγουμένως ακούμπησε τα γόνατα στο στήθος και έτσι σαν κουβάρι με τελειωμένη τη στροφή πέφτει στη θάλασσα. Νικητής θεωρείται εκείνος που πέφτει ακριβώς σε στάση καθημένου και αγγίζει το νερό ταυτόχρονα με τα πέλματα και τους γλουτούς του. Η επιτυχία ήταν τόσο μεγαλύτερα όσο μεγαλύτερος ήταν ο κύκλος που διέγραψε το κορμί του στον αέρα. Το παιχνίδι αυτό ήταν πολύ θεαματικό και απαιτούσε μεγάλη εξάσκηση για να μην πέσει ο κολυμβητής στο νερό με την πλάτη. Τέτοιο πέσιμο με την πλάτη δεν ήταν μόνο ατυχές αλλά και επώδυνο.
3. Η Ποχτζά ή το Τόπ. Είναι κάτι παρόμοιο με το γνωστό θαλασσινό βόλεϊ, με τη διαφορά που εμείς δεν είχαμε την πολυτέλεια της σχετικής λαστιχένιας μπάλας. Χωριζόμασταν σε 2 ομάδες κολυμβητών, μας χώρισε μια φανταστική γραμμή όπως βρισκόμαστε μέσα στη θάλασσα, αφού ορίσαμε και την «μάνα» τον σημερινό διαιτητή. Για τόπι είχαμε «την ποχτσάν»
δηλαδή μια ποδιά (πεσ̌ταμπάλ) τυλιγμένη σαν σφαίρα ή ένα τόπι φτιαγμένο από τυλιγμένη μάλλινη κλωστή. Την μπάλα αυτή έπρεπε να την πασάρουμε στην αντίθετη μας γραμμή και να μην την αφήσουμε να ξεπεράσει τη δική μας. Νικημένοι απέβαιναν εκείνοι που τους ξεπέρασε η μπάλα τις περισσότερες φορές.
4. Σο «Κουλάτσιν». Έτσι λέγαμε το αγώνισμα στην κανονική κολύμβηση «πρηνηδόν». Κανονιζόταν το σημείο που το χαρακτηρίζαμε ως τέρμα. Αφετηρία ήταν το χείλος του βράχου. Με ένα σύνθημα που έδινε ο διαιτητής, ριχνόμασταν στην θάλασσα και νικητής ήταν εκείνος που έφτανε πρώτος στο τέρμα. Κερασούντα Πόντου (Giresun). Ήθη, έθιμα, χοροί και τραγούδια των Ελλήνων της Κερασούντας του Πόντου.

Παιγνίδια στην θάλασσα της Κερασούντας του Θεοχάρη Χ. Βασιλειάδη Πηγή: Ποντιακή Εστία Οκτώβριος – Νοέμβριος 1952

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com