Τώρα που εδώ στην Αθήνα με τα κύματα της αφόρητης ζέστης τσιτσιριζόμαστε σαν τα σαλιγκάρια στη φωτιά και μας βγαίνει το λάδι ανάποδα κολυμπώντας όλη την ημέρα μέσα στον ιδρώτα μας, που και τα βράδια ακόμα εξακολουθούμε να αναπνέουμε τη ζεστή μπόχα που βγάζει το μάρμαρο και η άσφαλτος.
Την ημέρα αυτή (της Αναλήψεως του Κυρίου) τέλειωναν πια οι γιορτές, οι τελετές και τα παιχνίδια του Πάσχα. Άρχιζαν πανηγυρικά και ομαδικά τα μπάνια στη θάλασσα «Το λούσιμον σην θάλασσαν». Όλη η παραλία γέμιζε από κολυμβητές απ’ άκρη σ’ άκρη.
Ασ’ σο στόμα σ’ και ση Θεού τ’ ωτίν
Αντίστοιχο με το από το: Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί
Νηστεία προσευχή και μετάνοιες. Μια έκφραση θλίψης ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων. Τη λύπη των παιδιών την μετρίαζαν οι σχολικές διακοπές. Κανένα απολύτως τραγούδι δεν επιτρεπόταν, ούτε μουσικές, ούτε γλέντια και διασκεδάσεις.
Ο μήνας Φεβρουάριος, στον Πόντο ονομαζόταν Κ̆ούντουρον (από τις λέξεις κοντή ουρά) αλλά στα Κοτύωρα λεγόταν και Κιουτσ̆ούκ-άγης δηλαδή μικρός μήνας, λόγω της διάρκειας του. Η λαϊκή μούσα, μας διασώζει τα εξής δίστιχα:
