Την 1η Σεπτεμβρίου άρχιζε το εκκλησιαστικό έτος. Από την προηγούμενη νύχτα οι νοικοκυρές είχαν μεγάλα καρδιοχτύπια μην τύχει και έρθει κανείς στο σπίτι το πρωί πριν από τον παπά. Γιατί είχανε αυστηρό το έθιμο και ριζωμένο από τη μακροχρόνια πρόληψη να μην μπεί κανείς στο σπίτι πριν κάνει ο παπάς τον Αγιασμό.
Aπό πολύ παλιά η ανθρωπότητα σε εποχές μεγάλης ανομβρίας κατέφευγε σε διάφορα μέσα για να προκαλέσει βροχή. Οι προσευχές και οι λιτανείες ήταν και είναι τα πρώτα πρόχειρα μέσα στον Πόντο.
Τώρα που εδώ στην Αθήνα με τα κύματα της αφόρητης ζέστης τσιτσιριζόμαστε σαν τα σαλιγκάρια στη φωτιά και μας βγαίνει το λάδι ανάποδα κολυμπώντας όλη την ημέρα μέσα στον ιδρώτα μας, που και τα βράδια ακόμα εξακολουθούμε να αναπνέουμε τη ζεστή μπόχα που βγάζει το μάρμαρο και η άσφαλτος.
Την ημέρα αυτή (της Αναλήψεως του Κυρίου) τέλειωναν πια οι γιορτές, οι τελετές και τα παιχνίδια του Πάσχα. Άρχιζαν πανηγυρικά και ομαδικά τα μπάνια στη θάλασσα «Το λούσιμον σην θάλασσαν». Όλη η παραλία γέμιζε από κολυμβητές απ’ άκρη σ’ άκρη.
Ασ’ σο στόμα σ’ και ση Θεού τ’ ωτίν
Αντίστοιχο με το από το: Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί
