Η Λυγερή στην βρύση - Δημοτικό άσμα Οινόης Πόντου

Η Λυγερή στην βρύση - Δημοτικό άσμα Οινόης Πόντου

Πάν τα πουλάκια στη δροσιά κ’ ή λυγερή στη βρύση,
παίρνω κ’ εγώ τό μαύρο μου και πάω να τον ποτίσω.
Βρίσκω μιάν κόρην κ’ έπλυνε σε μαρμαρένιες γούρνες.
Λίγο νερό την γύρεψα, να πιώ εγώ κι ό μαύρος.
Σεράντα τάσ̌ια έσυρνε κι άλλα σαρανταπέντε·
κι απάνου στα σερανταδυό και στα σερανταπέντε,
ή κόρη ανεστέναξε κ’ ή κόρη αναστενάζει.
«Τ’ έχεις, κόρη μ’, και θλίβεσαι και βαριαναστενάζεις;»
«Έχω άντρα στήν ξενιτιά και λείπει χρόνους δέκα
και άλλα δύο τον καρτερώ, καλόγρια θά γένω·
καλόγρια θέ να γινώ, τα μαύρα να φορέσω.»
«Κόρη μ’, άντρα σ’ επέθανε στής Πόλης τ’ αργαστήρια
κ’ εγώ τον δάνεισα πανί κ’ ήρθα να μου πληρώνεις.»
«Κι αν τον εδάνεισες πανί, εγώ να σού πληρώσω.»
«Εγώ τον δάνεισα κερί κ’ ήρθα να μέ πληρώνεις.»
«Κι αν τον εδάνεισες κερί, διπλά να σού πληρώσω.»
«Κ’ εγώ τον δάνεισα φιλί κ’ ήρθα να μου πληρώνεις.»
«Κι αν τον δάνεισες φιλί, πάνε να σού πληρώσει.»
«Κόρη μ’, άντρα σ’ εγώ είμαι, εγώ είμαι κι ό καλός σου.»
«Ψέματα λές, μαργιόλου γυιέ, ψέματ’ αποκρινέσαι.
Πές μου σημάδια τής αυλής κ’ εγώ να σού πιστέψω.»
«Ελιάν έχεις στην αύλια σου και μέσ’ στό περιβόλι.»
«Ψέματα λές, μαργιόλου γυιέ, ή γειτονιά σού τό ’πε.
Πές μου σημάδια του σπιτιού κ’ εγώ να σού πιστέψω.»
«Χρυσόν καντήλα κρέμεται στήν μέσην τού σπιτιού σου,
τ’ ανάβεις και στολίζεσαι και πάς στήν έγκλησία.»
«Ψέματα λές, μαργιόλου γυιέ, ή γειτονιά σού τό ’πε.
Πές μου σημάδια τού κορμιού, άν είσαι κι ο καλός μου.»
«Ελιάν έχεις στήν κάρδια σου, ελιά στό μάγουλό σου
κι ανάμεσα στα στήθεια σου τ’ άστρο μέ τό φεγγάρι.»
«Εσύ είσαι ό άντρας μου, εσύ είσαι κι ό καλός μου.»

Είνε χαρακτηριστική ή όμοιότης τού δημοτικού αυτού άσματος μέ τό τραγούδι τού Μάραντου, πού ήταν πασίγνωστο είς τήν περιφέρειαν Χαλδίας-Τραπεζούντος.

Πηγή: Ποντιακή Εστία - 1962

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com