Έπαρ’ με κόρη έπαρ’ με. Δημώδες Άσμα Χερροιάνων Αργυρουπόλεως Πόντου

Έπαρ’ με κόρη έπαρ’ με βαρέα γέρος κ̆ι είμαι,
σην χαμαιλέτεν έμενα τα γένια̤ μ’ ελευρώθαν.

΄ς σα χάρκια ξημερούμε εγώ κι αφκά σον ελεπόν-ι,
για τ’ ατό επερίσσεψαν σον πρόσωπο μ’ τα σούφρας.

 Έπαρ’ με κόρη έπαρ’ με. Δημώδες Άσμα Χερροιάνων Αργυρουπόλεως Πόντου

Η κόρη χαμογέλασε χουλέθεν η καρδία τσ’,
Θεού θέλεμαν έτονε εγώ εσέν’ να παίρω.

Λεξιλόγιο:
χάρκ – χάρκια = αυλάκι του νερόμυλου
αλεπόν = υπόγειο αυλάκι για το τρεχούμενο νερό

Το παρόν δημώδες άσμα της Χερίανας (Χερροίανας, Χερροιάνων, Χεριάνων) αποτελεί γνήσιο δείγμα λαϊκού άσματος “παλιάς κοπής” χωρίς ομοιοκαταληξία. Τα παλιότερα (αρχαιότερα) άσματα του Πόντου δεν ήταν απαραιτήτως ομοιοκατάληκτα ενώ ήταν σύνηθες φαινόμενο να παρατηρείται διαφορά του νοήματος του πρώτου με το δεύτερο ημίστιχο.

Ποντι(α)κή Διαλεκτολογία - Ιστορία & Λαογραφία - Βασίλειος Β. Πολατίδης - www.kotsari.com