O πατέρας Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης εφημέριος της ενορίας Σαμανάντων της Κρώμνης φωτογραφίζεται το 1929 με την μητέρα, την σύζυγο, τα παιδιά και την οικονόμου του.
O πατέρας Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης εφημέριος της ενορίας Σαμανάντων της Κρώμνης φωτογραφίζεται το 1929 με την μητέρα, την σύζυγο, τα παιδιά και την οικονόμου του.
Μια θαυμάσια φωτογραφία που μας διασώζει το περιοδικό "Ποντιακή Ηχώ". Ο ιερός κλήρος της Ανατολής διεκρίνετο πάντα για την απλότητα, την αγνότητα και την αγιότητά του. Πρωτοπόροι και οδηγοί σε κάθε θυσία για τη θρησκεία και την πατρίδα στάθηκαν οι ιερείς της Mικρασιατικής γης. Ακοίμητος φρουρός του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου ο παπα Κωνσταντίνος τις φρικτές εκείνες ώρες του ξεριζωμού, έμεινε τελευταίος στο χωριό και αναποφάσιστος μπήκε για τελευταία φορά στην εκκλησία του Αγίου και προσκύνησε την εικόνα του με δάκρυα. Όχι άγιε Γιώργη μου, δε θα σ’ αφήσω να σε μαγαρίσουν τα σκυλιά, θα σε πάρω μαζί μου στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου, στο γένος μου που σε τιμά και σε δοξάζει. Ζωντανεύοντας τις μνήμες των Ελλήνων του Πόντου. Οι ορθόδοξοι ιερείς και ο κλήρος στον Πόντο διαδραμάτισαν έναν πολυδιάστατο και καθοριστικό ρόλο, ο οποίος ξεπερνούσε τα στενά θρησκευτικά καθήκοντα και άγγιζε την ίδια την επιβίωση του ποντιακού ελληνισμού. Οι κληρικοί υπήρξαν οι κύριοι θεματοφύλακες της ελληνικής γλώσσας και της ποντιακής διαλέκτου μέσω της λειτουργικής ζωής και των κρυφών ή φανερών σχολείων. Υπό το οθωμανικό σύστημα των "μιλλέτ", οι ανώτεροι κληρικοί (μητροπολίτες) αναγνωρίζονταν ως εθνάρχες, εκπροσωπώντας επίσημα τους χριστιανούς απέναντι στην Υψηλή Πύλη και επιλύοντας αστικές διαφορές. Στις περιοχές όπου οι Έλληνες του Πόντου αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν επιφανειακά (όπως στην Κρώμνη, την Σάντα και το Όφι), υπήρχαν ιερείς που λειτουργούσαν ως πνευματικοί οδηγοί. Οι ιερείς αυτοί τελούσαν κρυφά τα μυστήρια της βάπτισης, του γάμου και της κηδείας σε υπόγειες ή οικιακές εκκλησίες κατά τη διάρκεια της νύχτας, κρατώντας ζωντανή την ορθόδοξη πίστη για γενιές. Η Εκκλησία του Πόντου, με πρωτοστάτες τους ιερείς, χρηματοδοτούσε και οργάνωνε την παιδεία, με κορυφαίο παράδειγμα το Φροντιστήριο Τραπεζούντας. Ιστορικές Ιερές Μονές, όπως η Παναγία Σουμελά, ο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτας και ο Ιωάννης Βαζελώνας, λειτουργούσαν ως καταφύγια των κατατρεγμένων, νοσοκομεία και κέντρα γραμμάτων. Κατά την περίοδο των διώξεων και της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (1914-1923), εκατοντάδες ιερείς αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το ποίμνιό τους, οδηγούμενοι στην αγχόνη, την εξορία ή τον σφαγιασμό. Όσοι κληρικοί επέζησαν, μπήκαν μπροστάρηδες στα κύματα της μετανάστευσης προς τη Ρωσία, τον Καύκασο και την Ελλάδα, μεταφέροντας μαζί τους τα ιερά κειμήλια και την ιστορική μνήμη του Πόντου. O πατέρας Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης εφημέριος της ενορίας Σαμανάντων της Κρώμνης φωτογραφίζεται το 1929 με την μητέρα, την σύζυγο, τα παιδιά και την οικονόμου του.
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com