Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Τσαρτακλή εντός των θόλων της οποίας αντηχούσε η γλυκιά φωνή του αγαθού και λατρευτού μας λευϊτου παπα-Πρόδρομου, βρισκόταν στο μέσον της πόλεως της Τραπεζούντας μεταξύ δύο στενών δρόμων τους οποίους αποκαλούσαμε «τα στενά των Θερμοπυλών».
Ανάθεμα τη μάννα σου, τον κύρη και τ’ αδέλφα̤ σ΄,
τυραννίζ’νε τ’ εμόν την ψ̆ήν για να ευτάν’ τα κέφα̤ σ’.
Ανάθεμα και το ρακάν’ οθενγκέσ’ πάς θερίζεις,
και με τα τραβωδίας ι-σ’ την κάρδα̤ μ’ τυρα̤ννίζεις.
Για τέρ’ μάννα μ’ ντο λέγ’νε ‘με τη χώρας τα παιδία,
λέγ’νε ‘με μάννα μ’ λέγ’νε ‘με κάτ’ αποθάν’τς και χάσαι.
Τα χώματα μ’ σ’ ομμάτα̤ ‘τουν, γιατί να αποθάνης;
Έναν πιρνίν πιρνίτσικον και Κερεκήν ημέραν,
ο κύρ’ς ατ’ς πάει στην εγκλησ̆ά κι η μάνα τ’ς πάει σον γάμον,
κι εγώ ‘πεντρόπ’σα κι είπα ‘το "Κορτσόπον, αγαπώ ‘σε".
Μικρή νυφίτσα φούμιξεν από τα πεθερ’κά της
κι επέρεν το γιαλόν γιαλόν κι όλον το περιγιάλι
κι ευρίκ’ λαλάτζα̤ πλουμιστά κάθεται ‘κά και παίζει.