Ἕναν καιρὸν ἐξῆνεν ’ς ἕναν χωρίον εἶνας ποπᾶς μὲ τὴν ποπαδίαν ἀτ’. Ὁ ποπᾶς ἐγάπανεν πολλὰ τὴν ποπαδίαν κι’ ἐποῖνεν οὖλλα τὰ κέφι͜α τ’ς, ἄμαν ἡ ποπαδία ὁ νοῦς ἀτ’ς ἔξ’ ἔτον, ἐγάπανεν εἴναν ἄλλον ποπᾶν.
Ένα απο τα χωριά της Κεπέκλησες ήτο και το Κόζπικι. Αποτελείτο απο πολλούς αμιγείς Ελληνικούς Συνοικισμούς, απέχοντας 10 λεπτά έως μια ώρα σχεδόν, μεταξύ τους.
’Σ σα 1900 τη χρονίας, χορτοθερί, έστειλεν ο πάπο μ’ ας σο Παιπούρτ τον ’Ιμπραΐμ αγάν, έναν γιοσμαν κατουρτσήν, παλαιον ναμλην κοντραπαντζήν, να παίρ’ την σχωρεμέντσαν την θεία μ’ την ’Αννίκαν, την σχωρεμέντσαν την μάνα μ’ κι’ εμεν και να φέρ’ μας εκει.
Η Κρώμ έν έναν έμορφον μέρος, κείται υψηλά, εθαρείς καί θά κολλίεται σόν ουρανόν κι’ άν’. Κι’ απ’ όπου μερέαν θέλτς ν’ εμπαίντς απέσ’· όλον καί ελέπ’ς εμορφιάδας.
Αν η συντριπτικά υλική δύναμη τού κατακτητού υπεδούλωσε τόν Έλληνα τού Πόντου, όπως όλης τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καί τόν έκανε ταπεινόν Ραγιάν, τήν Ελληνικότητα όμως τής ψυχής του δέν κατώρθωσαν να αλλοιώσουν ούτε η βία ούτε οι καταπιέσεις.
Τέρεν πόσον έν’ καὶ πέ- ατο ‘κεί – Εύθυμη διήγηση του κ. Α. Τσ̌ιορτανά εκ Κρώμνης Πόντου