Την 1η Σεπτεμβρίου άρχιζε το εκκλησιαστικό έτος. Από την προηγούμενη νύχτα οι νοικοκυρές είχαν μεγάλα καρδιοχτύπια μην τύχει και έρθει κανείς στο σπίτι το πρωί πριν από τον παπά. Γιατί είχανε αυστηρό το έθιμο και ριζωμένο από τη μακροχρόνια πρόληψη να μην μπεί κανείς στο σπίτι πριν κάνει ο παπάς τον Αγιασμό.
Aπό πολύ παλιά η ανθρωπότητα σε εποχές μεγάλης ανομβρίας κατέφευγε σε διάφορα μέσα για να προκαλέσει βροχή. Οι προσευχές και οι λιτανείες ήταν και είναι τα πρώτα πρόχειρα μέσα στον Πόντο.
-Οικονομίδης 1923 Πόντος: Επείσακτοι χοροί εν Αδίση συνήθως είναι ο χορός της Λάγκουης, ο χορός της Σαρή-γουζης (της ξανθής κόρης) παρά των τούρκων παραληφθείς, ο Μπαϊμπουρτλήδικος και τα μαχαίρια.
Αφότου κρίμασιν οις οίδεν Κύριος, εξεβλήθημεν των βωμών και εστιών ημών και εις τους κόλπους της μητρός Ελλάδος ως ανάπηροι περιεκλείσθημεν, έχομεν τα όμματα της διανοίας ημών εστραμμένα προς την γενέθλιαν γήν, τα ιερά εκείνα εδάφη μεθ’ ων σύνδεσμον ιερόν έχομεν διότι περικλείουσι τα οστά των γεννητόρων μας, ναούς, σηκούς, σεμνεία μουσών και πλείστα άλλα σεβάσματα.
Τώρα που εδώ στην Αθήνα με τα κύματα της αφόρητης ζέστης τσιτσιριζόμαστε σαν τα σαλιγκάρια στη φωτιά και μας βγαίνει το λάδι ανάποδα κολυμπώντας όλη την ημέρα μέσα στον ιδρώτα μας, που και τα βράδια ακόμα εξακολουθούμε να αναπνέουμε τη ζεστή μπόχα που βγάζει το μάρμαρο και η άσφαλτος.
Ο ιστορικός του Πόντου Περικλής Τριανταφυλλίδης στα προλεγόμενα των «Φυγάδων» του ασχολούμενος με τους Κλωστούς, δηλαδή τους Έλληνες οι οποίοι υποκρίνονταν τους μουσουλμάνους ενώ στα κρυφά ήταν χριστιανοί, γράφει στη σελίδα 163: