Σὴν ξενητειὰν ἀχπάσ̌κουμαι, ἄμον καρίπς καὶ ξένος,
καλλίον ἀϊγάπη μ’ θά ’τούνε, νὰ ἔμν’ ἀποθαμμένος.

’Ἀϊγὰπ ὅπου κι’ ἀϊγάπεσεν, σεβτὰν ὅπου κ’ ἐποῖκεν,
χαϊβὰν ἔρθεν κ’ ἐπέρασεν, καλαπαλοὺκ ἐποῖκεν.

Τ’ ὀμμάτια σ’ καῖγνε τὸν πασσᾶν, λεγνή μ’ λεγνέσα,
τ’ ὀφρύδι͜α σ βασιλέαν λεγνή μ’ τ’ ὀμάτι͜α σ’ μαῦρα.

Κόρασον ἐβοτάνιζεν ἀφκὰ σ’ ἐναυλοτόπιν.
Κ’ ἐκόπαν τ’ ἐμπροκότσακα τ’ς κι’ ἐφάνθαν τ’ ἐμποκάρδι͜α τ’ς.

Σὰν ἀρχινᾶ νὰ τραγῳδῇ ὁ καρίπς ὁ τσ̌οπάνον,
ποὺ κ̌ι’ εὑρίεται σὴ χαρὰν καὶ ποὺ κ̌ί πάει σὸν μπάλον·
Ἀτὸς πά μέ τὰ πρόβατα, λάσ̌κεται σὰ ραχ̌ία.