Μαρούλα επαρχάρευεν Κουντούρ σα Λειβαδία,
σου Μύρημ’ και σου Κοβλακά και σ’ άσπρα τα Πλακία.

Ουντάν έρχουνταν α σην Τραπεζούνταν οι πρόσφυγες, το καράβ’ το εφέρνεν ατ’ς εσέβεν σα Στενά. Νύχτα έτον κα τα φώσα̤ ολόερα εφώταζαν. Ούλ’ ετζάϊζαν; αχά η Πόλ’! Έρθαμε στην Πόλ’!

Οι Έλληνες του Πόντο φαντάζονταν τις μάγισσες καθ’ όλα όμοιες με τους ανθρώπους με μόνη διαφορά ότι τα πόδια τους ήταν ανάποδα, δηλαδή η φτέρνα προς τα εμπρός και τα δάχτυλα προς τα πίσω. Οι Μάϊσσες, μάγισσες, οι νεράϊδες, τα ξωτικά, τα αερικά και οι ξωθιές, όλα αυτά τα πλάσματα θεωρούνταν ωραία κι οι άνθρωποι απ’ τον φόβο που τους προκαλούσαν τα αποκαλούσαν: «απ’ εμάς και καλλίων ποιός είν’».

Διήγηση εκ του χωρίου Τσιμερά της Μούζαινας επαρχίας Χαλδίας του Πόντου. Στην Τσιμεράν τη Μούζαινας Ανανίας εχάσεν το βούδ’ν-ατ. Ερούξεν σ’ αράγεμαν η γαρή-ατ και τα παιδί-ατ. Εράεψαν αδά, εράεψαν εκεί, πουθέν ‘κ̆’ εύραν ατο, εσκώθεν κι Ανανίας σην αραήν.

Της πρώτης εμπορικής σύμβασης που υπογράφηκε το έτος 1319 μεταξύ του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλεξίου Β’ και της Βενετίας δε βρέθηκε το ελληνικό κείμενο παρά μόνο η λατινική μετάφραση έχει διασωθεί.