Τα παλιότερα χρόνια κατά τις πανηγύρεις λάμβαναν χώρα και αγώνες λιθοβολίας, πάλης, σκοποβολής αλλά και πηδήματος. Το δε έπαθλο ήταν ως επί το πλείστον το κεφάλι του ζώου που έσφαζαν αλλά και χρηματικό ποσό το οποίο μάζευαν από τις συνεισφορές των θεατών.
‘Σ σην γέφυραν, ‘ς σην γέφυραν, ‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χ̌ίλοι μαστόροι έχτιζαν και μύροι μαθητάδες,
όλ’ την ημέραν έχτιζαν κι αποβραδής χαλάουτον,
οι μαστόροι εχ̌αίρουνταν θενά πλεθύν’ η ρόγα.
Απόψε η νύχτα δίπλασεν κι ο φέγγον επιάστεν,
και τ’ εμέτερον το πουλλίν έξ’ επαραβραδά̤στεν.
Να σαν εσάς νε Μουζενίτ’ π’ έχ̌ετεν την Παλάσαν!
Παλάσα μ’, χαρχαρίζ’ν τα ζά, νυφίτσα μ’ τέρ’ ντ’ ευτάγ’νε.
Ο χορός του Πίτετζη (Οργανικός σκοπός Ινέπολις Πόντου) - Λύρα παίζει ο Γεώργιος Καμπουριανίδης.
Γεώργιος Φωτιάδης. Κάτοχος της νομικής έγραψε, πραγματεία της γλώσσης. Ήτο ένθερμος οπαδός της δημώδους και λάτρης της παιδείας, την οποία ήθελε όλοι να επιζητούν. Απέθανε προ ολίγων ετών, νέος έτι εν τη Ρωσία.