Νιμέ ή Νημέ, ένα διασκεδαστικό ομαδικό παιχνίδι των Ελλήνων στο Μεταλλείο του Άκ Δάγ Μαδέν
Οι αρχηγοί, αφού διάλεγαν τα μέλη των ομάδων τους, έπιαναν τη θέση τους αμυντική ή επιθετική. Εδώ την αμυντική ομάδα θα την ονομάσουμε Α και την επιθετική Β.
Τα μέλη της Α ομάδας έχουν την ιδιότητα, δηλαδή τη δύναμη, ακουμπώντας ένα μέλος της ομάδας Β να το θέσουν εκτός μάχης, εκτός παιχνιδιού. Νιμέ ή Νημέ, ένα διασκεδαστικό ομαδικό παιχνίδι των Ελλήνων στο Μεταλλείο του Άκ Δάγ Μαδέν. Τα μέλη της Ομάδας Β έχουν την ιδιότητα, δηλαδή τη δύναμη, περνώντας ανάμεσα από τους δυο παίκτες, 1 και 2 της Α ομάδας να θέσουν εκτός μάχης τον ένα ή αν περνούν ανάμεσα από τη φωλιά τον 1 και 2 να θέσουν εκτός μάχης και τους 2 ή αν ένας από τους παίκτες της ομάδας Β πατήσει μέσα στη φωλιά πριν τον ακουμπήσει κανείς τότε καίγονται όλοι τους ομάδες Α και το παιχνίδι τελειώνει. Γίνεται έπειτα αντίστροφη κατάληψη θέσεων και αρχίζει νέος αγώνας. Κατά την εξέλιξη του παιχνιδιού καίγονται και τίθενται εκτός μάχης παίκτες και από τις δυο ομάδες. Αυτοί κάθονται έξω, μακριά από τον αγωνιστικό χώρο κοντά στους θεατές και από εκεί προβαίνουν σε εκδηλώσεις υπέρ της ομάδας τους. Η ομάδα που όλα τα μέλη της καίγονται θεωρείται ηττημένη. Γίνεται πάλι αντίστροφη κατάληψη των θέσεων και αρχίζει νέος αγώνας. Είχε συμβεί από την ομάδα Β να μείνει ένας τον οποίο καταδιώκουν πάντοτε δυο από την πρώτη ομάδα. Θυμούμαι μια τέτοια περίπτωση που ο ένας κατόρθωσε με ελιγμούς να κάψει και τους 4 της πρώτης ομάδας που είχαν μείνει και να χαρίσει τη νίκη στην ομάδα του. Τον αγώνα αυτό παρακολουθούσαν και οι ηλικιωμένοι, προπάντων οι γυναίκες. Η νιμέ δεν είχε τις συναρπαστικές φάσεις του ποδοσφαίρου ούτε της καλαθοσφαίρισης όμως εκείνη την εποχή για τον ήσυχο χριστιανικό κόσμο της περιοχής ήταν όπως και άλλα ομαδικά παιχνίδια μια ψυχαγωγία. Άλλωστε οι γεωκτηνοτροφικές εργασίες δεν άφηναν περίσσιο χρόνο για διασκεδάσεις. Ακ Δάγ Μαδέν (AkDagMadeni) Ιστορία - Λαογραφία - Πολιτισμός.
Νιμέ ή Νημέ, ένα διασκεδαστικό ομαδικό παιχνίδι των Ελλήνων στο Μεταλλείο του Άκ Δάγ Μαδέν, του Γεωργίου Κ. Φωτιάδη. Πηγή: Αρχείον Πόντου τόμος 38ος σελ, 190,191.
Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία - Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com
