31 του Δεκέμβρη, Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Το βράδυ μετά το δείπνο τα παιδιά βγαίναν και έψελναν τον Αϊ-Βασίλη με τις ίδιες προετοιμασίες και σε ίδια γενικά εορταστική ατμόσφαιρα, όπως αναφέραμε και για το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων εθήμιζαν.
Σην εγκλεσίαν όντες πάς α’σχώρετον
κλώστ’ τέρεν τα ταφία όφ-όφ
΄ς σον κόσμον έν’ και θάνατος α’σχώρετον
μη καίεις τα ξένα ψ̆ήα όφ-όφ
Δεκέμβριος «Χριστιανάρτς». Ο Δεκέμβριος στα Κοτύωρα του Πόντου ονομαζόταν Χριστιανάρτς.
Χριστιανάρτς φέρ’ τον κρύον, νασάν εκείνον π’ έχ̆’ τον βίον
(Ο Δεκέμβριος φέρνει το κρύο χαρά σ’ εκείνον που έχει το βιός).
Στην περιφέρεια της Κρώμνης, διαμέρισμα της ημετέρας επαρχίας στην ενορία Σαμανάντων βρίσκεται η ωραία Μονή της Θεοτόκου η επονομαζόμενη «Μικρέσσα», η οποία απέχει από την Αργυρούπολη πέντε ώρες και μιάμιση ώρα από τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου της Γίμερας.
Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, εμείς οι πρεσβύτεροι των προσφύγων αισθανόμεθα ιδιαιτέραν συγκίνηση με την ανάμνηση των παλαιών χρόνων και μέσα στην χειμωνιάτικη καταχνιά μελαγχολούμε με πικρία δια την οριστικήν εγκατάλειψιν της πατρώας γης.
Κάποια αρχόντισσα από την Κολχίδα, την Καυκασιανή χώρα που γειτονεύει με την Τραπεζούντα, αρρώστησε βαριά. Τα μέλη της είχαν παραλύσει πονούσε φοβερά και μολονότι ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της σε γιατρούς και φάρμακα, δεν είδε γιατρειά. Κάποτε σκέφτηκε και τον Άγιο.