Εκ των εν Σταυρί αδομένων ασμάτων, άλλα μεν συνεχούς συνήθως περιεχομένου αναφέρονται εις ορισμένη υπόθεση ή γεγονός, εκδήλωση χαράς, εξύμνηση της δόξας των ηρώων του Πόντου, θρήνοι των εθνικών μας συμφορών ή ιδιωτικών ατυχημάτων κ.λ.π., άλλα δε δίστιχα εκφράζουν συνήθως τα συναισθήματα του λαού.
Ο χορός Ανάποδος λέγεται και Τρυγονίτσα και Τρυγόνα και Τρυονίτσα από τους Έλληνες στον Ανατολικό Πόντο αλλά και στην περιφέρεια του Γάρς και του Καυκάσου. Ο ίδιος χορός φέρει το όνομα "Τέρς" στις περιφέρειες των Μεταλλείων του Ακ Δάγ Μαδέν και του Σίμ (Γκιουμούς Μαδέν).
Το αρχικό πρωτότυπο κείμενο του αειμνήστου δασκάλου μας κ. Γεωργίου Βαλαβάνη το αποτυπώνω αυτούσιο και ακολουθεί απόδοση του στην δημοτική γλώσσα στο μονοτονικό σύστημα γραφής ώστε να είναι ευκολονόητο από όλους όσοι δεν έχουν εξοικίωση με την παλιά καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα στο οποίο είναι γραμμένο το 1937.
Και (ν) εκούσετε παιδία ντ' εποίκα τη δουλεία.
Και ν' εχπάστα και-ν' επήα, και σην καφέν σου Πιστόφ,
Εκεί κάποσο εκάτσα και ν' εσ'κώθα και ν' ευχέθα.
Ως χαρακτηριστικά γνωρίσματα των χορών των Ελλήνων στον Πόντο, μπορούν να επισημανθούν τα κατωτέρω:
1. Μικρά βήματα, μικρή κάλυψη εδάφους.
2. Πέλματα κρατημένα κοντά, κάτω απο το σώμα, γενικώς λίγο ή πολύ περιορισμένα.
