Οι αρραβώνες γίνονταν στο σπίτι της μνηστής όπου συγκεντρώνονταν συγγενείς του γαμπρού και της νύφης. Η τελετή άρχιζε με σχετική εισήγηση εκ μέρους του πατέρα ή του αδελφού ή άλλου πρεσβυτέρου συγγενούς του γαμπρού για το σκοπό της συγκέντρωσης και εζητείτο η συγκατάθεση του πατέρα ή της μητέρας της νύφης.
Όλοι γνωρίζουν την αρχαία παροιμία: Γλαύκα εις Αθήνας, η οποία λεγόταν πάνω στην κοινοτυπία, και την έβγαλαν για τις πολλές κουκουβάγιες που είχε το ιοστεφές άστυ.
Θήμασμαν ή Θήμισμαν ή Θήμιγμαν. Ποντιακός τελετουργικός χορός που γίνεται στο γλέντι του γάμου και συμμετέχουν αντρόγυνα. -[Ιωαννίδης 1870, 15] Τραπεζούντα Πόντου: Θυμιστήδες είναι οι κατά τα Χριστούγεννα μετ' οργάνων περιερχόμενοι τας οικίας.
Κοντά στις άλλες μεγάλες χάρες που έχει ο Αϊ-Γιώργης κατά το απολυτίκιο της εορτής του στις 23 Απριλίου, είναι: “των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος”, μα κατά τις παραδόσεις του Ελληνικού λαού είναι ακόμα και σε άλλα πάμπολλα θαυματουργός.
‘Σ την Χαβίαναν ο μακαρίτης ο παπά-Παναγιέτες, άμα ετελείωνε το αποκαμάρωμαν, έπαιρνεν από τα χέρια του κουμπάρου γυμνή σπάθην και κραδαίνων αυτήν απειλητικώς επι της κεφαλής του νυμφίου, ερωτούσε: Αούτεν την γυναίκαν θ’ αγαπάς ατέν’; Θα τερείς ατέν’;
