Για τον Αϊ-Γιώργη πιστεύεται πως είναι μάγκας (σύμφωνα με τη σύγχρονη φρασεολογία της argot). Μάγκας, με την πιο καλή σημασία που μπορεί να έχει αυτή η λέξη. Αυτό θέλει να πει ο λαός της Οινόης με τη φράση: Αϊ Γιώργην έν’ τσακπούνης δηλαδή ο Αϊ Γιώργης είναι μάγκας, μ’ όλο που η τουρκική λέξη c̆apkin κοινώς σημαίνει: άσωτος, διεφθαρμένος, αχρείος.
Το έθιμο τσ' ευδίας γεννήθηκε απ’ τις τοπικές καιρικές συνθήκες του καλοκαιριού στα παρχάρια (βοσκότοπους) του όρους Παρυάδρης – Παρχάρης του ανατολικού Πόντου.
"Αϊ Γιώργην, όσον και να ξεπέφτει, πέντ’ έξι αγίους ακόμ’ αξίζει". Ανάλογη με αυτήν είναι άλλη Νιώτικη παροιμία: “Το χοντροβόλονον, όσον και να ρίεται, πέντ’ έξι βολόν͜ια ακόμα φτάει”.
Μια γυναίκα εφαίνισ̆κε. Έβαλεν το πανί σο τουζάνιν ατες και εμπαίνισ̆κεν κι εβγαίνισ̆κεν και εντράντεινεν τα εικόνας και ελέϊνεν τον Αϊ Γιώργη:
Αϊ Γιώργη μου, φαίνε το πανί μου.
Έναν ημέραν πάλι Αϊ Γιώργην εθύμωσεν και είπεν ατένα:
Μίαν, ένας τούρκος επάϊνε σ’ ένα ρωμέϊκο σπίτι. Εγνώριζεν το σααπήν ατου και πάντα επάϊνεν εκεί. Σ’ εκείνο το σπίτι είχαν και εικόνες. Ο τούρκον εθώρεινεν ατα και ερώτανε: Ατά τι είναι; Ο σααπήν του σπιτίου πάλι ελέϊνεν ατόνα : Αβούτο εν’ ο Χριστό, εκείνο έν’ η Παναϊα.
