Περίπατος στην Κρώμνη - Νοσταλγικές αναμνήσεις του κ. Κυριάκου Καζαντζίδη

Η Κρώμ έν έναν έμορφον μέρος, κείται υψηλά, εθαρείς καί θά κολλίεται σόν ουρανόν κι’ άν’. Κι’ απ’ όπου μερέαν θέλτς ν’ εμπαίντς απέσ’· όλον καί ελέπ’ς εμορφιάδας.

Άν έρχεσαι ασήν Τραπεζούνταν καί διαβαίντς τήν Τσιατάλγαγιαν κι’ ανεφορίεις, σιμώντς σ’ αψύν τό νερόν, κάθεσαι κι’ απονεγκάσ̌κεσαι ’κ επεκεί θέλτς νά πίντς έναν κρύον νερόν ασό κουτάλ, κατενόν άμον διάκρεν, καίει καί κατηβαίν’ σήν ψ̌ή σ’ κι’ ανοίγουν τ’ ομμάτι͜α σ’, ελέπ’ς τ’ ολόγερα τά πρασινάδας καί τά ραχ̌ία καί τ’ ορμίν νά κατηβάζ’ τά νερά τή παρχαρί’ καί η δύσα έρχ̌εται καί σ̌κεπάζ’ όλα πέραν περά, καί η τισ̌έ ρούζ’ καί γίνεται λουλούτ’ τό κορμί σ’, ώσπου ν’ εφτάντς σού Ξερέα τά χάνι͜α. Εκεί κάθεσαι κ’ εφτάς κονάκ, απονεγκάσ̌κεσαι καί τρώς κ’ ύστερα άμον ντ’ έρχεσαι σά συλλογικά σ’, παίρτς τήν στράταν κι’ ανηφορίεις. Πολλά κ̌ι’ πάει, σιμώντς σ’ ’Αλβιαδία τόν παρχάρ.
Οι παρχαρομάνες καί τά παρχαροπούλια σειραλαεύκουνται ν’ ελέπ’νε τοί γιολτσήδες καί τ’ εγνωρίμους καί μαθάνε τά νέα ασήν Τραπεζούνταν, χαϊρετάν κι’ αποχαϊρετίζνε τοί φίλτς καί τοί συγγενούς. Κι’ άμον τ’ ανηφορίεις κι’ άλλο, ασού περάς τό Λουτρόν, εβγαίντς ψηλά σόν Άεν Ζαχαρέαν. Αέρας ο δυνατόν π’ έρται ασ’ ορμάνια τή Λαραχανής απιδεβάζ’ τήν δύσαν καί τά λίβι͜α σά Ματένια από κεφαλού σόν Μυλοκοπείον καί κρεμίζ’ άτα οπίς’ ασό Τεβέποίν. Κι’ άμον ντό γυρίεις σή Κρώμ μερέαν, ουρανόν κατακάθαρον κι’ ο Ήλιον λαμποκοπά. Κι’ άν παίρτης τήν στράταν καί πάς ασή Καβελάκ θ’ ελέπς τά πρασινάδας κι’ ασά πρασινάδας απέσ’ νά εβγαίνε νερά τρεχούμενα. Κ’ εκείθεν σού Καβελάκ τά μαχαλάδες τή Κρωμί’, μετ’ τ’ εκλησίας, μετά τά καμπαναρίους καί τ’ οσπίτια, μετά τά δώματα. Απ’ αφκά σού Καβελάκ: τή Γεράντων, τή Στεφανάντων. Καί σιμά σόν Καταράχτεν: τή Φραγκάντων κι’ ασά δεξιά μερέαν σά Κατσκάρια αφκά, τή Μαντσιάντων μέ τήν Παναγίαν καί κι’ άλλο αφκά κάθεν τή Σιαμανάντων καί τ’ ’Αλχαζάντων, η καρδία τή Κρωμί. Καί τό ποτάμ’ σ̌κίζ’ καί κατηβαίν’ ασά Ματένια καί τά Κλιβάνια. Υψηλά φαίνεται η Μεταμόρφωση με τό σκολείον. Κι’ άλλο απαδά μερέαν ’Αγέρτς κ’ επεκεί μερέαν τό Μοναστήρ’ η Μικρέσσα η Παναγία.
Κι’ άν πέρτς τόν δρόμον τή Σοανορυμί’, ταράεσαι σήν δύσαν καί ’κ̌ επορείς ν’ εβγαίντς ψηλά σόν παρχάρ, χάντς τόν δρόμο σ’, ώσπου έρται καί ταουτεύκεται η δύσα κ’ ευρίκς τά καλύβια με τοί παρχαρέτς καί τά χτήνια νά κράζ’νε. ’Ατότε εφτάς καϊρετόπον κ’ εβγαίντς υψηλά απάν’ σού Διαβικί’ καί κατηβαίντς ασά Μιντσέα καί κρούς τόν κατέφερον καί πάς ’σά Λωρία, χαιρετάς τοί γείτοντς πού πολεμούν απέσ’ σά πακσ̌έδες ατουν καί διαβαίντς σή Νανάκ μερέαν, σήν άκραν τή χωρί’ η εκκλησία ’Αγιάννες κι’ όλον τό χωρίον μετ’ οσπίτια, κατηφορίεις ασ’ αχράδια απέσ’ καί κατηβαίντς σό ποτάμ’ αφκά κι’ ανηφορίεις από κεφαλού σήν στράταν τ’ ισούζκον τή Ρουσταμάντων, καί σά ζεβριά μερέαν η Γλούβενα καί τη Καλούλ η Παναγία. Κρούς ομάλια καί σιμώντς σ’ αφκά σήν Γλούβεναν καί κι’ άλλο υψηλά τ’ απάν’ η Γλούβενα με τήν εκκλησίαν κι’ απαδαμέρ τή Τσιαϊρογλη τό κονάκ κι’ όλα τά τουμπία καί τ’ ορμία γομάτον αχράδια κι’ αγρόμπηλα. Χαμελά κάθεν σό ποτάμ’ σή Κρωμί’ τήν άκρην τά Ζεμπερέκια, Μαχαλά καί κι’ άλλο άνθεν τή Σιαϊνάντων με τά χαλασμένα τά χαμαιλέτες. Κι’ ο δρόμον ανηφορίζ’ κ’ εβγαίντς σή Σιαμανάντων τ’ αργαστέρα. Εκεί ο Νάνου κόφτ’ καί ράφτ’ καί τά χαμαιλέτες αλέθ’νε τά ζαχράδες. Κι’ άλλο άνθεν υψηλά σού Γαλατά, ο Πάντσιον ο Μεβλίτς ψέν’ τά καβέδες καί τιμά τοί παιδάντς καί τοί μουσάφιρτς. Ασού Γαλατά απιδιαβαίντς σ’ ’Αλχαζάντων, κατηβαίντς σό ποτάμ’ περάς τή Χατσημουράτ τό Γεφύρ, κι’ ανηφορίεις σόν ’Αληθινόν μερέαν. Υψηλά σήν άκραν η Παναγία, τό φουρνίν καί τά καφενεία, απ’ εκεί φαίνταν όλα τά μαχαλάδες τί Κρωμί. ’Ασ’ έναν τό μέρος μακρά τή Νακάκ, η Γλούβενα, τί Μαντσιάντων καί κι’ άλλο κάθεν τή Σιαμανάντων, κι’ ’Αλχαζάντων καί υψηλά τή Γεράντων, Στεφανάντων καί Φραγκάντων, κι’ ασ’ άλλο τό μέρος μακρά τή Σαράντων μέ τόν ’Αεθόδωρον απάν σό τουμπίν. Καί κι’ άλλο κάθεν τή Τσαχματάντων μέ τόν ’Αενούφριον καί κι’ άλλο υψηλά τά Ρακάνια, κι’ ασό γεφύρ’ εκεί μερέαν τή Κωδωνάντων. Κι’ αντικρύ υψηλά τό Καστροπόδ’ με τό Σκολείον.
Σωστόν αϊνάν αληθινόν, όλα τά μαχαλάδες φαίνταν, όπως έλεγεν κ’ εσχωρεμένον ο Τσίρτς ο Θόδωρων «όλον τή Κρωμ’ αϊνάν, καί τή Κρωμ’ αϊνά ’Αληθινόν». ’Εκάθουτον απάν’ σ’ αργαστέρια τ’ ’Αληθινού, σίτι͜α έπινεν τό ρακίν κ’ έπαιζεν τήν κεμεντσιέν έλεγεν: Πία τό όγλουμ πία το, πία το κι’ ασλάντς άς είσαι, σά τσιμένια απάν’ μή, κείσαι, σά χαλία απάν’ μή στρέβ’ς πία το, όγλουμ, πία το. Ασόν ’Αληθινόν κ’ ύστερα, άμον τ’ απιδαβαίντς τό Καστροπόδ’, κρούς σήν Μόχωραν μερέαν, αφού περάς τή Σκοτέα τ’ ορμίν, σήν άκραν τή χωρί’ τά κεπία με τό Κρενίν ντό σ̌ι͜οσ̌ι͜ορταρίζ’ καί τό νερόν κρύον τουφίζ’ καί τρέχ̌’ σό γουρνίν καί ταουτεύκεται σά πακσ̌έδες καί σά κεπία καί διαβαίν’ απάγκεκα: σή Σιαμή τά παρτία καί κατηβαίν’ σ’ ’Αντία αφκά σό ποτάμ’ ντό βοούν τά νερά-θε κι’ ο βοετόν έρται ούσαμ’ απάν’ σήν στράταν.
’Από κεφαλού ο Ηλιακόν, πέραν περού μέ τά λιθάρι͜α καί τ’ άγρια τά μασούρας, τά τσουρανέας καί τά λογής λογιών τσ̌ιτσ̌έκια κι’ αντίκρυ σειραλαεμένα ασή Κωδωνάντων υψηλά τή Τσιμλακί, τή Καρνάλ, τ’ αλών’ τή Μόχωρας, τ’ ομάλ’ μέ τό Σκουπέλ’ τικλα̤εμένον. Κι’ αφκά σ’ ορμίν από κεφαλού τά Τσοκέρας καί η Περομίτσα, η γυναίκα με τό παιδίν ατ’ς σήν αγκάλιαν καί κι’ άλλο κάθεν τ’ ’Αχραδοπέγαδον καί τό Χαλβανοπέγαδον, τ’ έναν τρέχ’ ασ’ αχράδ αφκά καί τ’ άλλο εβγαίν’ ασά τσαίρι͜α απέσ’. ”Ει μαύρα καιρούς, ντό διασκεδάσεις εγίνουσταν εκείνα τά χρόνια, πόσα φοράς τά παιδία εκατήβαζαν τήν Κουσ̌κουτσέραν εκεί αφκά. ’Ονταν ’κ̌ έβρεχεν κ’ εποίνεν ξηρασίαν, ασού εγύριζαν σ’ όλα τ’ οσπίτι͜α κ’ έβρεχαν τήν Κουσ̌κουτσέραν, ντ’ ετοπλάευαν τά παξίσ̌ι͜α, ωβά, βουτέρτα κι’ άλλα φαγώσιμα εκατήβαιναν αφκά σ’ ’Αντία, σά παρτία τού Σιαμή κ’ εκούρευαν τό μουαπέτ, η νεολαία όλον τγ χωρί. Καί τό μονοπάτ’ ο δρόμον ντό διαβαίν’ σή Σαράντων μερέαν κι’ αφκά σόν δρόμον κάθεν ασόν Καταρράχτεν, βαθέα σ’ ορμίν απέσ’, λούσκουν τά παιδία σό ποτάμ καί τά λαλίας ατουν εβγαίν’ ψηλά σόν δρόμον τή Καστροποδί’.
Κι’ ασό Κρενίν αρχινούν τή Μόχωρας τ’ οσπίτια σήν άκραν τ’ ’Ατματσιά τ’ ’Ανάστασ καί τή Τσελεγκάντων, τή Σιαπανάντων, τή Φιρτινάντων καί τή Περσοπουλαντίων τό κονάκ. Σ’ εναύλ’ απέσ’ δεξιά κι’ αριστερά τά παρτία καί σήν άκραν τ’ εναυλί η Παναγία η εκκλησία μέ τόν καμπαναρείον καί ολόγερα τό νεκροταφείον. Τικλα̤εμένα σήν εκκλησίαν από κεφαλού τά τρανά τά λιθάρια, από κάθεν κι’ άν σόν Σπέλαιν καί σ’ ’Ανώϊ. ’Ο δρόμον σ̌κίζ’ όλον τό χωρίον καί σ’ άλλο τήν άκραν τή χωρί’ τή Καβαζίτα τό πεγάδ, όπου ενούνταν τά δύο ποτάμια ντό κατηβαίνε τ’ έναν ασά Καναζάτι͜α καί τά Πεγαδομάτα̤ καί τ’ άλλο ασά Καταπάνι͜α καί τόν ’Αηλίαν. Εκεί είναι καί τά γεφύρια ντό ενώνει τόν δρόμον πού πάει σήν ’Ίμεραν μερέαν καί τ’ άλλο πού πάει σά Καναζούτια καί σά Καταπάνια. Κι’ άν πάς δεξιά πέρτς τήν στράταν σή Μόχωρας τ’ ομάλ’ μερέαν καί κατηβαίντς σήν ’Ίμεραν.
’Αν σύρτς α σήν μέσην πέρτς όλον τόν δρόμον πού κατηβαίν’ ασά Καναζούτια, περάς τόν ’Αε-Στράτινον καί τή Λαυρεντίινας τήν τσ̌εβιρμέν με τόν ’Αεν Κωνσταντίνον κι’ απαντικρύ υψηλά τά Κρεμιστέρια. Η στράτα ίσα ανηφορίεις καί πάς σή Κάτας τ’ ομάλ’ καί σόν Κουταπάνων απάν’ σό δρόμον τρέχ’ κρύον νερόπον ασό κουτάλ’ πού έν χτισμένον από σπογγίτεν πέτραν, κι’ άλλο άνθεν μερέαν σ’ ορμίν αφκά η στράτα χωρίζ’ καί πάει ασά δεξιά μερέαν σά Καναζούτια κι’ ασά ζεβριά μερέαν πάς σά Κάστρια απάν’. Τά Καναζούτια είναι τά Πεγαδομάτια π’ εβγαίν’ ασά πολλά μερόδες νερά τρεχούμενα, κρύα καί κατενά καί τρέχνε ασά τσαίρι͜α απέσ’ καί κάθεν μερέαν ενούνταν καί γίνεται τή Καναζουτί’ τό ποτάμ. Πολλά λογιών τσ̌ιτσ̌έκια και μυρωδίας έχ’νε τά Καναζούτια, τό χορτάρ’ καί τό τσαίρ’ ούς τό γόνατον. Υψηλά από κεφαλού ο δρόμος τή κερβανί πού πάει σ’ οβάδες από κάθεν κι’ άν καί κατηβαίν’ σήν Τραπεζούνταν.
Κατά τά Κάστρια, τό κλειδίν τή στράτας πού σά παλαιά τά χρόνια εφύλλατταν’ ατο ’Ακρίται. ’Ατώρα κείντανε τζιόλια καί χορταριασμένα. ’Επέμ’νεν μόνον τό νερόν ντό τρέχ̌’ βαθέα ασά τσαίρι͜α απέσ’ κι’ όλον ο τόπος μυρίζ’ καί σκουτουλίζ’ μανουσιακέαν. Από κεφαλιού τό Τεβέποϊν καί κάθεν φαίντανε όλα τά ποτάμια καί τά ραχ̌ία μετ’ τ’ ορμία τουν ντό κατηβαίνε ώσαμε αφκά σήν θάλασσαν τή Τρίπολης. Ο ουρανόν καθαρόν καί λίβι͜α πουθέν’ κ̌ι’ φαίν’ταν, οι τσ̌ιοπάν αδά κι’ ακεί βοδκίζνε τά πρόβατα καί τά χτήνια καί τή κωδωνί’ τά λαλίας ακουσ̌εύκουν, ώσπου ο ήλιον αρχινά νά κρύφκεται βαθέα σήν θάλασσαν μερέαν. Κατηφορίεις μέ τό συρίν τά πρόβατα, όλον τόν σύρτεν, διαβαίντς τήν Μαγαράν, πού σά παλαιά τά χρόνια εδούλευαν οι κυρούδες έμουν κ’ εβγάλ’ναν τό τσιοχάρ. ’Ασ’ εκεί, αφκά σήν ρίζαν τή Σύρμενες, φαίνεται όλον τό χωρίον καί σά ζεβριά μερέαν τή χωρί’, απάν σήν πέτραν υψηλά κείται ’Αεστέφανον καί κι’ άλλο εκεί μερέαν σόν Σπέλαιν απέσ’ τ’ ’Αναχωτητήριον με τ’ “Αίς ζωγραφισμέντς σήν πέτραν τό σκαλισμένον καί τό ποτάμ’ τ’ ’Αηλία βαθέα οκίζ’ καί κατηβαίν’ ασά Καταπάνια μερέαν.
Υψηλά απάν’ σόν Σπέλαιν τά Λιμνία, τό έμορφον ο τόπον μετ’ τ’ έμορφα τά χωράφια, σό γιάνν-αθε, τά Γουρνία μέ τό κρύον τό νερόν πού τρέχ̌’ από σπογγίτην τό κουτάλ: καί τό πώς τό χορτάρ ούς τά μέσα Σά τουμπία καί χαμŋλασέας τά τσ̌ιτσ̌έκια σκουτουλίζνε, τά μάραντα, τά μανουσιάκια, τά τουτουγιάδες, τά φενερίτας, τά παπαρούνας, τ’ αχάντια καί τά καλαμάνια, τή Παναγίας τά δάκρια καί τί Κρωμί τό τσι͜αί τό στενόφυλλον καί τό πλατύφυλλον καί τά θύμπιρα μοσκομυρίζνε... ’Από πίσ’ μερέαν, παράμερα τά Σελένια τά τρανά καί τά μικρά, μετ’ τί μαϊσάδες ατουν. Κι’ άλλο άνθεν μερέαν τά Μαύρα τά Γωνέας, τάλλο η πόρτα τή δρομί’ με τά τρανά τά χωράφια, κι’ από πάν σό μέρος κατηβαίν’ τ’ αυλάκ’ ασά Κλιβάνια καί πάει σόν ’Αληθινόν. Σά Κλιβάνια απέσ’, τά καλύβια τή Μοχωρετίων κρεμισμένα καί τό νερόν βράζ’, ασήν γήν απέσ’, μετέ τό Παρεκκλήσ’ η Παναγία, όπου τ’ ’Αηλία εσύρκουτον τό σταυρόν. Κι’ άλλο δεξιά μερέαν ’Αηλίας μέ τά κρύα νερά καί τά τσιαίρια κατηφορίζνε· καί γίνταν ποτάμ’ καί τιζλαεύ’ αφκά σά Καταπάνια, όπου έν καί τί ψηλής τό κουτάλ’ απέσ’ σήν τσεβιρμέν, εκεί αρτούκ ελέπ’ τ’ ομμάτια τ’ ανθρωπ’ καί χαίρουνταν τ’ εμμορφάδιας, τ’ άλλα χαμελά τ’ άλλα υψηλά καί τ’ άλλα σόν ουρανόν, οπίς’, σά Ματένια κι’ απάν σόν “Αεν Παύλον. Όπου πάν’ παρέας αρματωμέν’ κι’ ατλήδες κ’ ελέπ’νε τά τετράμερα κι’ όλον τόν κόσμον, καί κατηβαίνε χαμελά σ’ ’Αεν Παύλε τό Λιμνίν. Καί τό ζουγούδ πιθαμήν, σίτ’ βόσκουν τά πρόβατα καί τά χτήνι͜α πέραν περού σ’ όλον τόν γιαϊλίμ. Παρχαρομάνες τραγουδούν απέσ’ σά καλύβια καί λαΐζνε’ τό ξυλάγ’, βουτέρτα καί καϊμάκια ετοιμάζνε. Καί σήν δέβαν ατουν τά τσιοπανόσκυλλα υλάζ’νε. Μακρά, πολλά μακρά, φαίντανε τή Σάντας τά ραχ̌ία καί τ’ ορμία, κι’ αφκά βαθέα οκίζ’ καί κατηβαίν’ τή Παναγίας τή Σουμελάς τό ποτάμ’, μονοπάτι͜α δρόμι͜α αδά κι’ ακεί φαίνταν καί τά χτήνι͜α συραλαεμένα πάγ’νε κ’ ίνας Ματσούκατσα τραγωδί λυπητερά τό μακρύν τήν καϊτέν.
’Ασ’ άλλο τό μέρος γυρίζ’νε κ’ εμπαίν’ σή Κρώμ. μερέαν. Σό Τσιαμιπογαζί από κεφαλού υψηλά κείνταν τσιόλι͜α τά Μοχωρέτ’κα τά καλύβια καί κάθεν μερέαν τή Μετσιτί ο παρχάρτς μέ τά κεμερλία τά καλύβια απέσ’ σήν πρασινάδαν. Κι’ ο δρόμον π’ έρται ασήν Παναγίαν καί σά Καμένα κρούει σό βαθύν τ’ ορμίν καί πάει σόν ’Αενζαχαρέαν. ’Αντικρυ φαίνεται τό Γουλάτ καί η Τουρνάκελη, κι’ άλλο βαθέα, κάθεν, τή Λαραχανής τ’ ορμάν. Κι’ αέρας αρχινά καί κουντά τήν τιδέν καί τά λίβια, ξάν σά Ματένια, από κεφαλού σόν Μυλοκοπείον καί δεβάζ’ άτα οπίς’ ασό Τεβέποίν. Κι’ ατώρα έναν εικόναν: ο θάνατον! Κι’ ασόν θάνατον απέσ’ τσαρανίζ’ έναν φώς καί φαίνεται η εικόνα τή ζωής. Έναν ασά εμορφάδας τή Κρωμί, πού ολίγα ευρίουνταν σόν κόσμον, εβγαίν’ ασά Λειβαδία καί τά παρχάρια μουν όλον έναν χορτάρ’ μοσχομυρισμένον καί λέει σε: Αδά άλλο ζωή κι’ έν, νά ανθρώπ’ επέμ’ναν καί νά τά συρία με τοί τσιοπάντς, κι’ άλλο κερβάνια κι’ περούν. Μόνον οι γαρτάλ’ πετούν υψηλά, με τ’ ομμάτια γαμπυλωμένα, κυνηγούν τά ραχ̌οπούλια ντ’ επέμ’ναν. Εκείν’ πού έσαν αδά εξενίτεψαν μέ τήν καρδίαν ματωμένον, εφήκαν τ’ αποθαμένς νά φυλαττ’νε τόν τόπον. Καί τ’ οσπίτια τσιόλι͜α καί τά καμπαναρεία μετ’ Εκκλησίας κρεμισμένα!…
Έφυγαν καί πάγνε μακρά! Μακρά σήν ξενιτείαν. Εκεί η τρανέσα η Μάννα μουν εγκαλιάσεν ατς, εκεί έναν ημέραν ξάν θά δυναμών κ’ ανασταίνε. Οι γεροντάδες μέ τήν σειράν ατουν θά λέγνε σοί μικρούς, κ’ εκείν’ σά παιδία τουν τήν ιστορία. Πώς έτον κ’ έφυγαν ασήν πατρίδαν. ’Από πάππουν πρός πάππον καί από γονέον πρός γονέον θά λέγνε, σά παρακάθια τά Μυστήρια καί τήν Κληρονομίαν ντ’ εφήκανε κ’ έφυγαν. Εκεί θ’ εξακολουθούν όλα τά μεσέλι͜α καί τά παραμύθια-μουν. 
Καί μέ όλον τήν απλότητα καί κάποτε με τά πιτσ̌ίμι͜α καί τά μασχαρίας θ’ εφτάγνε σε καί κλαίς καί σ’ αλλομίαν νά γελάς. ’Εξωκά η νύχτα καί τό χ̌ιόν. Κι’ απέσ’ τριγυρισμέν’ σήν φωτίαν ολόγερα, στοχασμένοι ακούγ’νε εκείνα ντό λέγ’ν’ ατς οι μειζοτέρ.Καί η καρδία σ’ χ̌αίρεται όνταν λέγ’νε σε τ’ έμορφα καί τά χαρεμένα, καί ξάν χτυπά, άμον ντό λέγ’νε σε τ’ αντίθετα, όσα είδαν κ’ έπαθαν.. ’Ο Θεός εξέρ’ πότε θά τελείται ατό η ιστορία. Εμείς ’κ̌ί θά ζούμε, έναν, άμα, χρέος έχομε πάντα νά λέγομε σοί μικρούς εκείνα πού είδαμε κ’ έπαθανε, νά έχ’ν άτα φυλαχτά.
Καβάλα 1962, Κυριάκος Καζαντζίδης - Πηγή κειμένου: Ποντιακή Εστία

Ποντι(α)κή Ιστορία & Λαογραφία – Βασίλειος Β. Πολατίδης – www.kotsari.com 

Add comment