Λαογραφικά Πάσχα του χωρίου Καπίκιοϊ του Δημήτριου Λαζαρίδη. Αρχείον Πόντου Τόμος 19ος 1954
Το Σάββατο του Λαζάρου οι μικροί και οι έφηβοι του χωριού έκοβαν κλαδιά από δένδρα είδους λεύκας, μπουμπουκιασμένα Βάα̤ (βαϊα) και περιέρχονταν τα σπίτια δίδοντας ένα κλαδάκι (βάα̤ζανε) με φιλοδώρημα ένα αυγό ή ένα-δυο γροσάκια. Λαογραφικά Πάσχα του χωρίου Καπίκιοϊ του Δημήτριου Λαζαρίδη

Το χωρίον Παράγλαν βρισκόταν δυτικά του Άταλαν ως δύο χιλιόμετρα περίπου, ακριβώς εκεί που τελειώνει η μικρή πεδιάδα του Καράπιρ και αρχίζει το Παράγλαν δερεσί. Στο Παράγλαν υπήρχαν οκτώ οικογένειες. Τέσσερις των Γαντεμιράντων (Σιδηρόπουλοι), Δύο των Παυλάντων και Δύο των Ναθαναηλάντων.
Κύρ Θωπέκη π’ έσουν, π’ έλειπες, π’ εταξίδευες;
Μα δεν είναι πάντοτε τα θέματα των τραγουδιών τους τόσο χαριτωμένα. Πολλές φορές λογομαχούν, αλληλοβρίζονται, αλληλοκατηγορούνται με την ίδια ευκολία που αλληλοεπαινούνται.
Τα τραγούδια τους οι Οφίτες ποιητές στιχοπλόκοι τα φτιάχνουν όπως είπαμε σε κάθε περίσταση. Στα παραθαλάσσια χωριά η γλώσσα που μεταχειρίζονται είναι η τουρκική ή η ανάμεικτη με ελληνικά, όμως στα μεσόγεια επικρατεί η ελληνική γλώσσα.
Από τα τραγούδια της Οινόης του Πόντου που έχω μαζέψει (και είναι ο τόμος των μνημείων του λόγου της πατρίδας μου που καταρτίστηκε με τον μεγαλύτερο κόπο), καταπιάνομαι από σήμερα να δημοσιεύσω κάμποσα.