Αγαπητέ Φίλων,
Άπαντα ανεξαιρέτως τα δημοσιευόμενα στην «Ποντιακή Εστία» λαογραφικά ή ιστορικά με συγκινούν βαθύτατα ιδιαιτέρως όμως ως Κρωμναίον, η ιστορία της Κρώμνης του αλήστου μνήμης Αθανασίου Παρχαρίδη.
Η επαρχία της Νικοπόλεως Şebinkarahisar Σεμπίν Καραχισάρ και Κολωνίας είχε 95 χωριά. Από αυτά τα 55 κατοικούνταν από μετανάστες που ήρθαν από την Αργυρούπολη κατά το 1750 και τα άλλα 35 από ντόπιους. Ένα από τα 95 χωριά της Νικοπόλεως ήταν και τα Αγούλα̤.
Το χωρίον Χαραμί Βαρτάν ή Αράμ Βαρτάν (σημερινό Karaçoban) ήταν ελληνικό χωριό του Κυβερνείο Κάρς του Καυκάσου. Οι κάτοικοι του ήταν μετανάστες από την Αργυρούπολη (Gumushane) της Τραπεζούντας του Πόντου.
Καθώς η Ελληνική του Πόντου διάλεκτος και πολλά του Ελληνισμού της χώρας έθιμα διαφέρουσι των αλλαχού εις το ομογενές στοιχείον επικρατούντων, oύτω διάφορος εν πολλοίς παρουσιάζεται και η εγχώριος των Ποντίων ενδυμασία και ίδια η γυναικεία.
Ο Μότσιρας ο Λάζαρον είχ̌εν ίναν και μοναχόν γιόν, τον Σάββαν. Πολλά αχαϊρευτος και μισοθόλωτος παιδάς έτον. Ο κύρ’ς ατ’ εθέλ’νεν να εσπούδαζεν ατον. Άμαν εκείνος. Άταμ-σέντα̤, ξάϊ σημασίαν ‘κ̌’ εδίνεν. Τα γράμματα ‘κ̌’ εχώνευεν ατα.
Yπομένω ολίγα περί Πουλαντζάκης.