Αγαπώ ίναν κουτσ̌ήν αγαπά την καλατσήν. Δημώδες άσμα Πόντου (Κερασουντέϊκον Ομάλ')
Αγαπώ ίναν κουτσ̌ήν αγαπά την καλατσήν
‘κ̌’ επορώ να παίρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπιτ’-ιμ’ έναν βραδύν
Αγαπώ ίναν κουτσ̌ήν αγαπά την καλατσήν
‘κ̌’ επορώ να παίρ’ ατεν ‘ς σ’ οσπιτ’-ιμ’ έναν βραδύν
Ο μαθητής Όμηρος Αυγερινός, μαθημένος από την Ρωσσίαν, όταν επερνούσε από το Παρθεναγωγείον ήτο τολμηρός εις εκδηλώσεις προς τις μαθήτριες.
Οι Ορδουλούδες όντας επερίσευαν ατς τα κολονκύθα̤ εφόρτωναν ατα σα καϊκια και επέγναν σ’ άλλα τα πολιτείας να πουλούν ατα. Μίαν πα ερούξαν σα Σούρμενα, άμαν σα καϊκια ‘κές κανένας Σουρμενίτες ‘κ̌’ εσούμωσεν να αγοράζ’ κολονκύθα̤.
Ο κωφόν ο Χαράλαμπον ασ’ στο Παρτίν έστειλεν τον γυιέν ατ’ τον Μουχαήλ 18 χρονών, μ’ έναν μετζιτιέν (20 γορόσα̤) να πάει ση Σαμανάντων να αγοράζ’ ζάχαριν, πρίντζ, σαπών και ελαίας.
Τη Μαρτάκ’ ο Χαράλαμπον την Νανακή ο κλέφτες.
Πάει η Μωρέσα ΄ς σον παρχάρ’ και κλέφι’ατεν ο Λάμπον.
Ξένος ΄ς σα ξένα αρώστανεν χρόνο και πέντε μήνας.
Αρωστηκά ψαλάφανεν ντο ‘κ̌ι είν’ ντο ‘κ̌΄ευρισκούνταν.