Ο Μήτο του Βαρειόζ’ ασού Τσίτα είχ̌ε έναν δα̤φορά με τη Σουμουλεκάντους και έναν ημέρα αστ’ εποίκε νάκλ’ τη δα̤φορά τουνα ‘ς σον Πέτρο του Χατζηπάν παρακάλεσεν ατονα να εμπαίν’ απάν’ και να λύν’ -α.
Ο Κωνστάντιος ο Δεσπότς τη Τραπεζούντας ένα χρόνο εξήβε ‘ς σην περιοδεία ‘ς σα Σούρμενα επ΄εκεί ΄ς σον Όφ και ‘ς σο Ρίζιο.
Σ’ έναν χωρίον Καρσλίδικον ‘ς σο Μεταλλικόν, ετσάϊζεν τα χάρτα̤ ο θείον ο Νικόλας ο Τσιλιγγάρτς.
‘Σ ση Ματσούκαν το νέον έτος την ημέραν οι Ματσουκάτ’ έκ’σανε πολλά φοράς το «Εις πάσαν την γήν εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένην τον λόγον σου».
Έναν καιρόν έτον ένας χ̌όρα γυναίκα. Ατέ είχ̌εν ένα χάταλον. Το χάταλον ατς ετράνινεν και είπεν τη μάναν εθε. «Μάνα εγώ θα παίρω τη βασιλέα το κορίτσ’». Σκού και δέβα ψαλάφα ‘τεν». Η μάνα ‘θε σιφτά̤ν σον πρόσωπον εθε ‘κ̌ι τέρεσε.
Η Τσ̌ολόσ̌αινα ή Δζολόχ̌αινα ή Σολώχ̌αινα ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά της κοιλάδας της Νίβαινας – Δέραινας του Μεσοχαλδίου. Υπαγόταν στην επαρχία Αργυρούπολης και είχε 150 οικογένειες ελληνικές και 20-30 τούρκικες, ενώ τα γύρω χωριά της περιοχής είχαν πολύ λιγότερους κατοίκους.