Εγάπη μ' ‘ς σα Χ̆ερροίανα και γω ΄ς σα ξενιτείας,
γράφτω γράμμαν και στείλ’ ατέν κι απέσ’ τ’ αροθυμίας.

Έταιρον κι η λυγερή πάν’ ούλον τον ποταμόν,
έταιρον επέρασεν η κόρη ‘κ̆΄ επόρεσεν.

Μάνα τη νύφε σ’ φύλαξον άμον τ’ εμόν το αίμαν,
όσα φοράς ελέπ’ς ατεν, ν’ αναστορίεις εμέναν,
τρακόσα̤ τράμα̤ λάμπαδας, σ’ εικόνας θα κολλίζω,
ν’ εφτάγ’νε μ’ έναν κολαϊλούκ, θάλασσαν να περνίζω.

Μαλάζω. Στην Ινέπολη απαντάται ως μαλάω και στην παθητική φωνή γίνεται μαλάγομαι, μαλάγουμαι, μαλάουμαι ενώ στον αόριστο εμαλάα, εμαλάγε. Μετοχή μαλαγμένος ενώ στο θηλυκό γένος μαλαγμένισσα, μαλαγμέντζα. 

Οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες της Τραπεζούντας κάθε καλοκαίρι ξεχύνονταν για παραθερισμό σε μαγευτικές και ολόδροσες εξοχές. Η περιορισμένη και μονότονη ζωή του χειμώνα, μεταπηδούσε στην πολυποίκιλη, χαρούμενη και ελεύθερη ζωή σε μαγευτικά τοπία, βουνά, λαγκάδια, δάση και παρχάρια.