Τη σεβταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ έχ̌’ παραθυρόπον,
από μακρά να φαίνεται και τ’ ατουνού το τερτόπον.

Αφκά ΄ς σο σπαλερόπο σου ντο είν’ ατά το κείνταν;
Κιμισ̆χανάς μηλόπα είν’ εμέν’ κι εσέν κανείνταν.

Οσήμερον το κόρασ̆ον, χάραξεν η ανατολή,
δύο καρδόπα ν-έχει, πάει να ξημερώσει,
τ’ έναν αφήνει ‘ς ση κυρού, χάραξεν η ανατολή,
και τ’ άλλο παίρ’ και πάει, πάει να ξημερώσει.

Απάν’ σ’ άλογον είμαι ναι αμάν, τριαντάφυλλον είμαι,
έπαρ’ ΄με κόρ’ έπαρ’ ‘με ναι αμάν, καλόν παιδόπον είμαι.

Σην ζουπούνα σ’ να γίνουμαι κουμπί μαλαματένεν,
να κείμαι ‘ς σ’ εγκαλόπο σου το μαργαριταρένεν.